Zullen we ooit ophouden met het haten van vrouwen die mannen ten huwelijk vragen?
In dit artikel:
Lifestyle-influencer Estella plaatste recent meerdere TikToks waarin ze laat zien dat zij haar vriend – met wie ze al ongeveer veertien jaar samen is en vier kinderen heeft – ten huwelijk vroeg. De populairste clip werd miljoenen keren bekeken en lokte tienduizenden reacties uit; veel kijkers bestempelden haar daad als wanhopig of vernederend, vooral omdat haar verloofde schijnbaar ongeïnteresseerd oogcontact vermeed en weinig emotie toonde. Estella reageerde relatief laconiek: ze likete sarcastische opmerkingen en sprak over de ophef bij TMZ, maar haar partner verdedigde haar niet publiekelijk, wat de kritiek verder aanwakkerde.
De verontwaardiging rond dit incident past in een bredere reflex: wanneer vrouwen mannen ten huwelijk vragen, veroorzaakt dat vaak extra afkeer en verbazing. Vergelijkbare reacties verschenen eerder bij publieke gevallen zoals Bella Thorne en het verhaal rond Jodie Turner-Smith en Joshua Jackson. Die boosheid wordt deels gevoed door diepgewortelde genderstereotypen: de traditionele scène van de man op één knie stamt uit het Victoriaanse tijdperk, toen huwelijk vaak neerkwam op het overdragen van eigendom en mannen de beslissende rol hadden. Hoewel een vrouw die het initiatief neemt uiteen kan worden gelezen als een feministische daad die patriarchale regels ondergraaft, wordt het in de praktijk vaak als "wanhoop" afgedaan.
Sociaal-culturele factoren versterken die perceptie: media, relatie-experts en populaire tips op platforms als TikTok schetsen mannen consequent als de partij die terughoudend is om zich te binden. Dat idee leidt tot de verwachting dat de timing van een aanzoek door de man bepaald moet worden; wijkt een vrouw daarvan af, dan lijkt ze haar partner te forceren in plaats van samen een keuze te maken. Tegelijkertijd wijzen studies erop dat mannen vaak meer emotionele, materiële en fysieke voordelen uit een huwelijk halen dan vrouwen, wat de dynamiek extra beladen maakt: een vrouw die om een huwelijk vraagt lijkt in sommige ogen te smeken om een institutioneel voordeel waarvan zij gemiddeld minder profiteert.
De discussie rond Estella laat zien dat veranderingen in persoonlijke rituelen botsten met collectieve aannames en structurele ongelijkheden. Tot het moment dat de baten en lasten van het huwelijk gelijker verdeeld zijn, zullen vrouwen die het voortouw nemen waarschijnlijk kritiek en vernedering riskeren. De affaire werkt dus zowel als spotlight op verouderde verwachtingen als op de manier waarop sociale media zulke conflicten versnellen en vergroot uit.