Zijn we allemaal voorbestemd om de lichaamsproblemen van onze moeder over te nemen?

In dit artikel:

Een vrouw van bijna 38 reflecteert op hoe haar lichaam verandert en hoe die transitie in feite deel uitmaakt van een matrilineaire route die haar moeder en andere vrouwen in de familie al hebben bewandeld. Ze beschrijft haar moeder als een vaste aanwezigheid: vrijwel dagelijks baantjes trekken, afrokrullen onder een paarse zwembril, en een energie die door het huishouden en de jaren heen heeft gedragen. Fotoalbums blijken een soort kaart: beelden uit de jaren 2000 tonen hun lichamen die op verschillende momenten uitbreiden en veranderen, en pas nu ziet ze de overeenkomsten — putjes in de dijen, een zachtere ronding rond de heupen — die haar moeder al had toen zij zelf nog jong was.

De schrijfster zet persoonlijke anekdotes af tegen bredere culturele stromingen: haar tienerjaren in de vroege jaren 2000 tegenover haar moeder die eind dertig was in een tijd van ‘heroin chic’ en tabloididealen. Terwijl haar generatie toegang heeft tot body positivity en openheid over menopauze, groeide haar moeder op met weinig media-keuze, racisme en seksisme, en tegelijk de druk om slank te blijven. Ondanks pogingen om dieetcultuur te negeren, waren ook haar moeder niet onkwetsbaar voor restrictieve eetgewoonten en prestatiedrang.

Actueel bereidt de auteur zich voor op een operatie om vleesbomen (niet-kankerachtige baarmoedertumoren) te laten verwijderen — een ingreep die familie en vrienden uit haar dertiger tot vijftigerkring al hebben doorgemaakt en waaruit zij praktische steun en tips ontvangen. Die gedeelde ervaring benadrukt het idee van een vrouwennetwerk dat kennis, littekenfoto’s en herstelstrategieën doorgeeft. Deze solidariteit verandert de betekenis van lichamelijke veranderingen: waar de samenleving ouder worden vaak afwaardeert, ziet zij erin juist een accumulatie van ervaring en kracht.

Het essay sluit met een intiem beeld: een nichtje op schoot, haar eigen cellulite even zichtbaar, en de schrijver die rustig besluit dat het oké is. In plaats van verzet tekent ze een kaart voor de volgende generatie — een routebeschrijving waarin zachtheid samengaat met kracht en waar gedeelde geschiedenis troost en praktische wijsheid biedt.