Wacht even, was Carolyn Bessette Kennedy nou wel of niet de inspiratiebron voor 'Sex and the City'?
In dit artikel:
De nieuwe serie Love Story: John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessette — geproduceerd door Ryan Murphy en vorige week in première gegaan — heeft opnieuw aandacht gevestigd op Carolyn Bessette-Kennedy: haar minimalistische stijl, haar werk bij Calvin Klein en haar plaats in het publieke geheugen sinds haar dood in 1999. De makers zetten meteen de toon met een disclaimer dat de reeks op feiten is gebaseerd maar ook fictieve elementen bevat; dat nodigt kijkers uit te speculeren waar werkelijkheid ophoudt en dramatisering begint.
Na de première verspreidden zich online allerlei theorieën die Carolyn in verband brengen met figuren uit Sex and the City. Fans wezen op visuele en biografische parallellen: beide zijn slanke, blonde New Yorkers met een voorliefde voor Calvin Klein, ze roken, en ze daten complexe, vaak donkere mannen. Sommige kijkers suggereerden zelfs dat Candace Bushnells beroemde columnfiguur Carrie Bradshaw door Bessette geïnspireerd zou kunnen zijn, ondanks Bushnells herhaalde uitspraak dat Carrie deels op haarzelf berust.
De speculaties kregen extra brandstof door een eerder, satirisch verhaal van Bushnell uit 1998 (gepubliceerd in The Manhattan File) waarin een onsympathiek personage met dezelfde initialen CKB voorkomt. Dat leidde tot theorieën dat Bushnell op verschillende manieren naar dezelfde sociale kringen en controverses keek. Een andere connectie is Natasha Naginsky, de chique verloofde van Mr. Big in Sex and the City: actrice Bridget Moynahan vertelde in 2024 dat ze tijdens haar auditie inspiratie haalde uit Carolyn Bessette, en velen vinden Natasha qua uiterlijk en uitstraling dichter bij Carolyn dan de eclectisch geklede Carrie.
Ook de relaties in het echte leven versterken de associaties: Bushnell had banden met Michael Bergin, een Calvin Klein-model met wie Carolyn kort gelinkt werd; Sarah Jessica Parker had begin jaren ’90 een korte, veelbesproken relatie met JFK Jr., iets dat volgens Parker haar eerste ervaring met echte roem was. Zulke kruisende datingsporen en persoonlijke vriendschappen maken het begrijpelijk dat kijkers parallellen trekken tussen waargebeurde New Yorkse schandalen en fictie.
Tegelijk waarschuwt de discussie voor het vervlakken van nuance: het is verleidelijk maar problematisch om echte mensen en tragische gebeurtenissen als pure personages te behandelen. Love Story presenteert zich als dichter bij de historische feiten dan Sex and the City, maar beide producties voeden de publieke fascinatie voor stijl en romantiek in het New York van de jaren ’90. Uiteindelijk reflecteren de speculaties minder op harde bewijzen dan op de menselijke neiging patronen te zoeken — en op de blijvende aantrekkingskracht van die stijlvol geklede blondines in het collectieve geheugen.