Waarom steden uit de jaren '50 een comeback maken - en de reden daarvoor is ontroerend

In dit artikel:

Alzheimer tast niet alleen geheugen, maar ook identiteit en dagelijks functioneren aan, wat zware druk legt op patiënten en mantelzorgers. Als aanvulling op medicijnen en revalidatie bestaan er de laatste jaren bijzondere, niet-bedrieglijke interventies: nagebouwde dorpscentra die herinneringstherapie mogelijk maken.

In de Verenigde Staten is het idee concreet geworden met projecten zoals Town Square in San Diego: een overdekt, circa 836 m² groot stadscentrum in retrostijl, geïnspireerd op de jaren vijftig. Het bevat een eethuis met posters van James Dean en Audrey Hepburn, een bioscoop, bibliotheek, stadhuis, dierenwinkel, bankjes en een ouderwets benzinestation. Bezoekers bewegen zich onder begeleiding van gespecialiseerde assistenten langs plekken en doen eenvoudige, herkenbare activiteiten—biljarten, naar muziek luisteren, oude films kijken, vintage kranten lezen—die sterke, vroeg gevormde herinneringen prikkelen.

Het doel is het opwekken van positieve emoties, het verbeteren van stemming en communicatie en tijdelijk herstel van gevoel van eigenheid. De aanpak bouwt op reminiscence therapy: het stimuleren van herinneringen uit adolescentie en jonge volwassenheid, periodes die vaak het best bewaard blijven. Vroege ervaringen in San Diego trekken aandacht en er zijn plannen voor kopieën in andere steden, wat aangeeft dat geheugensteden door experts en families worden gezien als innovatieve, mensgerichte hulpmiddelen om de levenskwaliteit van mensen met de ziekte van Alzheimer te verbeteren. Onderzoek naar effectiviteit loopt; niet alle uitkomsten zijn eenduidig, maar de initiatieven biedenpraktische, empathische ondersteuning naast medische zorg.