Waarom extreem dunne vrouwenlichamen weer overal zijn - en waarom dat geen toeval is

In dit artikel:

De mode- en filmwereld ziet opnieuw een toename van extreem magere lichamen, een ontwikkeling die velen doet terugdenken aan het begin van de jaren 2000. Actrice en activist Jameela Jamil kaartte dit aan na het zien van de BAFTA-rode loper en waarschuwt dat het om een collectieve verschuiving gaat, niet alleen individuele keuzes. Op catwalks daalt inclusiviteit volgens rapporten van Vogue Business weer: slanke modellen domineren opnieuw. Tegelijkertijd spelen afslankmedicijnen (zoals Ozempic), dieetcultuur en 'thinspiration'-content op TikTok een rol bij het normaliseren van extreem gewichtsverlies.

Onderzoekers signaleren bovendien een politieke dimensie: extreemrechtse netwerken gebruiken lichaamspolitiek om discipline, zuiverheid en controle te verheerlijken. In die retoriek wordt extreem dun zijn gepresenteerd als morele deugd, gekoppeld aan etnische en fysieke hiërarchieën — een fenomeen dat sommigen omschrijven als 'body fascism'. Dat leidt tot een terugkeer van het type vrouwelijk ideaal dat klein, fragiel en onderdanig is, waarbij kracht en zichtbaarheid minder waard lijken.

De consequenties zijn niet alleen esthetisch. Omdat eetstoornissen tot de dodelijkste psychiatrische aandoeningen horen, is het gevaarlijk wanneer bijna verdwijnen van het lichaam als glamour of succes wordt gepresenteerd. De kritiek is niet gericht op magere mensen zelf, maar op een cultuur die één lichaamsvorm verheft tot norm en daarmee vrije existentie van andere lichamen beperkt.

Wie worstelt met een eetstoornis of een problematische relatie met eten kan in Nederland terecht bij Stichting Kiem (hulplijn 030-7370069) of bij Novarum voor ondersteuning en informatie. Het debat rond deze terugkeer van 'scary skinny' draait uiteindelijk om macht: wie mag zichtbaar zijn en onder welke voorwaarden.