Waarom 'even flink huilen' in de bioscoop eigenlijk heel goed voor je is (en we het massaal doen)

In dit artikel:

Ik barstte pas echt in tranen uit tijdens Hamnet, de historische tragedie van Chloe Zhao met Jessie Buckley, die naar verwachting een Oscar voor haar rol opleverde. De film, waarin de dood van Shakespeares enige zoon en het rouwproces van zijn ouders centraal staan, raakte de schrijfster persoonlijk — deels omdat zij zelf twee jonge zonen heeft — en liet haar pas bij de aftiteling weer rustig. Zelfs een onbekende in de foyer vroeg nog of het wel goed ging, maar na een wandeling naar huis voelde ze zich uiteindelijk opgelucht.

De ervaring illustreert waarom we soms bewust naar emotionele films zoeken: huilen bundelt en lost opgezadelde zorgen in één keer op. Ad Vingerhoets, hoogleraar klinische psychologie aan de Universiteit van Tilburg, bestudeert al decennia waarom mensen huilen. Zijn laboratoriumonderzoek laat zien dat mensen zich direct na het huilen slechter voelen, maar dat die neerslachtigheid binnen 20 tot 90 minuten terugzakt naar het niveau van vóór het huilen. Dat betekent dat huilen niet per se een blijvende stemmingverbetering veroorzaakt, maar wel helpt om gevoelens helder te krijgen en troost te bieden — vergelijkbaar met de werking van verdrietige muziek.

Filmmakers en reclamemakers spelen daar bewust op in. Er bestaat in Hollywood zelfs de term ‘three-hanky pictures’ voor films die gegarandeerd tranen produceren; ook kerstspots zoals die van John Lewis en bepaalde verfilmingen worden erop beoordeeld of ze het publiek tot snikken brengen. Beyond de commerciële kant zorgt collectief huilen in een zaal voor een gevoel van verbondenheid: het zien van emotie bij vreemden benadrukt dat iedereen met persoonlijke kwetsbaarheden worstelt.

Vingerhoets wijst erop dat zulke gedeelde emotionele uitingen diep verankerd zijn in menselijke samenlevingen: samen bidden, zingen of huilen komt terug bij rampen of in aanloop naar oorlog, momenten waarop sociale samenhang versterkt moet worden. Huilen in de bioscoop is niet gelijk aan die extreme situaties, maar het deelt wel de functie van herkenning en troost — een herinnering dat we onze emoties niet in isolement hoeven te dragen.