Waarom de late jaren '90 dit seizoen de catwalk domineren
In dit artikel:
Marc Jacobs opende New York Fashion Week met een opvallend nostalgische, naar de jaren ’90 verwijzende show: zijn eigen lente/zomercollectie van 1998, flarden van Helmut Lang en Prada als referentie en Björks “Jóga” als soundtrack maakten de terugkeer naar zuivere, minimalistische lijnen duidelijk. Jacobs leverde zelfs notities die meer op een bibliografie leken, een zeldzame openheid over inspiratiebronnen, en plaatste zo zijn recente verschuiving van avant-garde maximalisme terug in een strakker, ingetogener spoor.
Die focus op het smalle einde van het decennium is geen eenlingverschijnsel. Terwijl de mode de voorbije jaren Y2K-excess en ’90s-grunge al verkende, schuift de aandacht nu naar het interbellum: de pre-dotcom, pre-11 septemberperiode met een zekere Clintoniaanse optimisme. Zowel grote labels (The Row, Toteme) als nieuwe platforms die iconische looks van Julia Roberts, Kate Moss en Carolyn Bessette-Kennedy archiveren, stuwen die revival aan. De televisieserie Love Story — met Sarah Pidgeon als Bessette-Kennedy — versterkt die fascinatie op schermen én in de mode.
Op de catwalks vertaalde die trend zich in strakke racerback-jurken, grijze sheaths met vierkante halzen, hoge halzen en scherp gesneden silhouetten. Bij Calvin Klein refereerde Veronica Leoni naar late jaren ’70/early ’80 maar liet ook late jaren ’90-accenten zien; de casting van ’90s-muze Guinevere van Seenus was een bewuste knipoog. Rachel Scott bij Proenza Schouler presenteerde een haastige, gestroomlijnde vrouw: minimalistische dresses en praktische elegantie. Khaite (Catherine Holstein) verbond slipdresses en glanzende materialen, een brug tussen gruizige grunge en de glans van de eeuwwisseling.
Niet alleen grote huizen omarmden de esthetiek: kleinere labels als Fforme, Ashlyn, Kallmeyer en Colleen Allen voegden eigen accenten toe—vierkante halslijnen, schortachtige strikdetails—waardoor de trend draagbaar blijft. Deze terugkeer past bij de huidige voorkeur voor capsulegarderobes en ‘quiet luxury’, maar behoudt genoeg eigenheid om niet louter nostalgie te zijn. Kort gezegd: New Yorks modebeeld zoekt nu balans tussen ingetogenheid en tijdloze draagbaarheid, en haalt daarvoor bewust inspiratie uit één specifiek, minder geclaimd hoofdstuk van de jaren ’90.