'Vrouwen worden zonder hun toestemming gefilmd - toen ik daarover klaagde zei hij dat dat niet illegaal is'
In dit artikel:
Op een gewone maandagavond in de metro wordt de auteur door twee tienerachtige mannen omsingeld en zonder toestemming gefotografeerd. Nadat ze hen vraagt te stoppen, antwoorden ze koel dat het in het openbaar toegestaan is om iemand te filmen. Die confrontatie illustreert een wijdverbreid probleem: mannen nemen vrouwen heimelijk op in publieke ruimtes en plaatsen die beelden online, terwijl de bestaande wetgeving in veel gevallen weinig houvast biedt.
Cijfers en onderzoeken onderbouwen het patroon: volgens overheidsdata meldde 13% van de vrouwen het afgelopen jaar last te hebben van dit soort gedrag, en UN Women UK rapporteert dat 71% van de vrouwen ooit seksuele intimidatie in de openbare ruimte ervaart — oplopend tot 86% onder 18–24‑jarigen. Een BBC-onderzoek toont hoe mannen tijdens uitgaan vanuit laaggelegen, voyeuristische hoeken filmen en die content op platforms als YouTube monetariseren; veel slachtoffers weten niet dat ze zijn vastgelegd. Ook draagbare technologieën spelen een rol: slimme brillen met opnamefunctie worden ingezet om gesprekken en afwijzingen te filmen, soms onder het mom van “content creation” of zogenaamde ‘afwijzingstherapie’.
Activisten en politici luiden de alarmbel. Amy Watson van HASSL wijst op een juridische grijze zone én op technologische en culturele factoren die dit gedrag normaliseren: smartphones en sociale media belonen alles wat ‘content’ oplevert, ongeacht toestemming. Parlementslid Wera Hobhouse werkt aan een wetswijziging (een amendement op de Images (Non‑consensual Recording and Distribution) Bill) die het heimelijk opnemen en verspreiden van beelden met het doel van seksuele bevrediging, vernedering of winst strafbaar moet maken. Zij eist ook dat platforms snel schadelijke beelden verwijderen.
Praktische adviezen komen van activisten: confronteer daders niet als dat onveilig is; stimuleer omstanders om in te grijpen waar mogelijk; noteer tijd, plaats en beschrijvingen en maak, indien veilig, een foto van de dader als bewijs. Zulke aantekeningen kunnen helpen bij aangifte of bij het aantonen van ander strafbaar gedrag.
Het artikel besluit met een persoonlijke noot: een medepassagier verdedigt de auteur, maar de wet blijft achter. De kernboodschap is duidelijk — technologische mogelijkheden en online beloningsstructuren versterken een patroon van voyeurisme en intimidatie, terwijl juridische en maatschappelijke maatregelen nog te vaak ontbreken. Er is zowel wetgevende bijsturing als cultuurverandering nodig om vrouwen bescherming en erkenning te bieden.