Vicky: 'Ik vind het vreselijk, maar ben het wel: een spijtmoeder'

In dit artikel:

Vicky vertelt openhartig dat ze van haar drie zonen houdt, maar toch spijt heeft van de keuze om moeder te worden. Ze benadrukt dat het haar niet om haar kinderen zelf gaat, maar om het moederschap als levensvorm: het voortdurende lawaai, de verantwoordelijkheid en het gebrek aan rust maken het voor haar zwaar en vaak overweldigend.

Na een bewuste zwangerschap op 29-jarige leeftijd dacht ze dat het ouderschap vanzelf passend zou voelen, maar de realiteit viel tegen. Haar oudste zoon Sem bleek een intens huilende baby door reflux, waardoor de eerste periode werd gekenmerkt door slaapgebrek, spanning en momenten van volledige overprikkeling. Later werd hij juist extreem druk, en ook haar tweede zoon Lex bleek energiek en onrustig. Toen ze onverwacht zwanger raakte van een derde jongen, was dat voor haar geen vreugde maar paniek; kort daarna liet ze zich steriliseren.

Het artikel schetst vooral hoe Vicky zich jarenlang alleen voelt in de dagelijkse chaos, mede doordat haar man Jeroen door zijn politiewerk en wisseldiensten vaak afwezig is. Situaties als familiebezoek of vakantie lopen voor haar geregeld uit op stress en schaamte, omdat de jongens zich luidruchtig en onstuimig gedragen. Ze ervaart daardoor voortdurend druk en schuldgevoel, maar ziet ook kleine momenten van warmte, zoals een knuffel of een tekening. Haar conclusie is dat liefde voor kinderen en spijt over het moederschap tegelijk kunnen bestaan.