Vianna (32) is al haar hele leven mantelzorger: 'Ik heb de zorg de rest van mijn of hun leven'

In dit artikel:

Een vrouw vertelt hoe zij al jong veel verantwoordelijkheid droeg binnen haar gezin. Haar vader had nauwelijks onderwijs gehad, kon niet lezen of schrijven, had een verstandelijke beperking en was chronisch ziek. Haar moeder regelde daarom de administratie, terwijl de dochter haar hielp. Vanaf haar twaalfde merkte ze dat haar gezin anders was dan dat van klasgenoten en dat haar moeder sociaal geïsoleerd stond.

Hoewel ze een hoge Cito-score behaalde, vertrouwden leerkrachten niet dat ze zelf zo goed had gepresteerd. Ze wilden haar naar vmbo-basis sturen, maar dankzij haar vaders aandringen begon ze op vmbo-kader en stroomde ze later door. Toen ze achttien was, overleed haar vader onverwacht aan een hartstilstand. Haar moeder raakte daarna psychisch sterk achteruit.

De dochter kreeg het mentorschap over haar jongere broer en zorgde jarenlang voor hem en haar moeder. Volgens haar zag de gemeente haar als een goedkope oplossing en werd verwacht dat ze bij haar moeder zou blijven wonen. Met hulp van een mantelzorgmakelaar werden haar broer en moeder uiteindelijk opgenomen. Daarna moest ze zelf verhuizen, wat het einde betekende van het leven dat ze kende.

Hoewel de dagelijkse 24-uurszorg is gestopt, blijft ze naast haar fulltimebaan en hbo-studie verantwoordelijk voor gesprekken met zorginstellingen en het mentorschap. Ze vangt haar moeder tijdens vakanties en feestdagen op. De zorg beïnvloedt haar sociale leven en relaties: ze noemt zichzelf een ‘package-deal’. Toch voelt ze vooral liefde en dankbaarheid voor haar ouders en broer. Voor haar moeder is ze tegelijk dochter en mantelzorger; voor haar broer kan ze zich inmiddels ook weer gewoon zus voelen.