Veearts Lilian werkte zich op vanaf de vmbo tot aan de universiteit: 'Soms kom ik thuis met een blauwoog'

In dit artikel:

Lilian wist al op haar tiende dat ze dierenarts wilde worden, nadat ze tijdens een snuffelstage op een paardenkliniek had ervaren hoe belangrijk het is om dieren goed te observeren. Ondanks een vmbo-advies bleef ze haar droom volgen. Met steun van haar moeder en een lerares rondde ze de opleiding paraveterinair op het mbo af, behaalde daarna haar hbo-propedeuse en werd toegelaten tot Diergeneeskunde aan de universiteit van Gent.

Tijdens haar studie werkte ze ongeveer veertig uur per week in een dierenartspraktijk om haar opleiding en buitenlandse stages te betalen. Ze studeerde vaak vanaf vijf uur ’s ochtends en liep stages met onder meer koeien in Canada, wilde dieren in Afrika en schapen op de Schotse Orkney-eilanden. In Zuid-Afrika maakte ze spannende momenten mee, zoals toen een verdoofde sabelantilope op haar afstormde. Ook hielp ze in het Krugerpark bij het verdoven van neushoorns, waarvan de hoorns preventief werden verwijderd om stroperij tegen te gaan.

Toch koos Lilian na haar afstuderen niet voor een carrière met wilde dieren, maar voor het werk als veearts in haar geboortestreek. Ze wilde dichter bij haar familie zijn en vindt op boerderijen voldoende uitdaging. Haar werk bestaat uit vruchtbaarheidscontroles, vaccinaties, operaties, bevallingen en onverwachte spoedgevallen. Daarbij werkt ze nauw samen met veehouders, die veel weten over het karakter en de gezondheid van hun dieren.

Het vak is fysiek zwaar en soms gevaarlijk: koeien kunnen schoppen en stieren moeten zorgvuldig worden vastgezet. Lilian benadrukt dat veiligheid en alertheid essentieel zijn. Ook heeft ze moeten leren dat niet ieder dier kan worden gered. Een overlijden kan ondanks een goede behandeling grote emoties oproepen, maar ze beseft inmiddels dat ze alleen kan doen wat binnen haar macht ligt.

Na bijna twee jaar als veearts voelt Lilian zich nog aan het begin van haar loopbaan staan. Haar route van vmbo naar universiteit beschreef ze in het boek *Stoeien met koeien*, waarmee ze anderen wil inspireren hun eigen droom te blijven volgen. Volgens haar is geen route te lang en geen ambitie te groot.