Van verhuizen naar China tot vaarwel tegen je kinderwens: zij deden álles voor de liefde

In dit artikel:

Steffie (31) vertrok uit liefde met haar Braziliaanse partner Jairo naar China toen hij een docentschap in Ningbo aangeboden kreeg. Hoewel China aanvankelijk het laatste land was waar zij wilde wonen — taal- en gezondheidsproblemen door smog speelden een rol — bleek Ningbo internationaal en leefbaar. Ze gaf daar zelfs fitness- en salsalessen en maakte veel vrienden. Na terugkeer naar Nederland vestigde het stel zich eerst in Delft, daarna opnieuw in Brazilië om voor zijn zieke moeder te zorgen. Inmiddels wonen ze weer in Nederland: Jairo werkt aan de universiteit in Enschede en Steffie runt een succesvolle pilatesstudio. De ervaring leerde haar vooral flexibel te zijn en geen absolute uitspraken te doen over de toekomst.

Cindy (41) worstelde met een onvervulde kinderwens. Samen met partner Kasper probeerde ze jarenlang zwanger te raken; medische onderzoeken wezen op slechte zaadkwaliteit. Na een intensief vruchtbaarheidstraject accepteerden ze uiteindelijk dat biologie hun wens in de weg stond. In plaats van een gezin kozen ze voor een leven met reizen, sporten en genieten van een dubbel inkomen. Ze benadrukt dat ze niet zou willen dat Kasper haar had verlaten om alsnog een kind te zoeken — trouw in voor- en tegenspoed blijft voor hen leidend — en bewaart een kleine hoop, maar leeft vooral met vrede bij hun keuze.

Lize (42) viel verliefd op een getrouwde man en wachtte meer dan drie jaar tot hij zijn gezin verliet. Het contact ontstond plotseling en hevig, maar de situatie leidde tot veel verdriet bij zijn ex en kinderen. Toen de man kanker kreeg, vertraagde dat het scheidingsproces nog meer; Lize verloor hierdoor enkele vriendschappen vanwege kritiek op haar geduld. Ondanks de pijn kijkt ze terug zonder spijt: na acht jaar zijn zij en Paul nog steeds samen en gelukkig.

Rieneke (67) begon haar loopbaan op een administratiekantoor maar koos als jonge vrouw met haar partner voor een periode in Afrika, waar hij werkte aan gemeenteboekhouding. De beloofde baan voor haar bleek in de praktijk beperkt en veel werk ging naar de lokale bevolking, waardoor zij zich aanvankelijk verveelde. Uiteindelijk vond ze zingeving via vrijwilligerswerk. Terug in Nederland kreeg ze kinderen en verdween een fulltime carrière uit zicht, maar ze koestert het leven met haar man en hun langdurige huwelijk; ze zou niets anders hebben gewild.

Suzanne (54) bouwde een succesvolle schoonheidssalon in Almere, maar verhuisde voor de liefde naar Blaricum om samen te wonen met René. Die keuze betekende dat ze haar praktijk moest verplaatsen en opnieuw klanten moest winnen. Met doorzettingsvermogen lukte dat: veel klanten verhuisden mee en haar salon floreert inmiddels. Ze hertrouwde op vijftigjarige leeftijd en gelooft dat liefde een tweede kans waard is, al vergt het soms professionele offers.

Judith (47) groeide op in een streng gereformeerd gezin en worstelde jarenlang met haar lesbische gevoelens, die ze aanvankelijk als zondig ervoer. Met studie en persoonlijke reflectie ontdekte ze dat haar geaardheid niet verkeerd is, maar toen ze dit bekendmaakte bij haar ouders ontstond er afstand. Haar relatie met haar familie is sindsdien koel geworden; ze ziet hen nog slechts zo’n keer per jaar. Ondanks het verdriet koos ze bewust voor eerlijkheid en een partner die haar accepteert.

Nienke (40) aarzelde niet toen ze smoorverliefd was op een man die twee maanden ging zeilen naar de Azoren: ze vloog voor drie dagen naar hem toe, gesteund door haar oma en tante die de reis betaalden. Die gok betaalde zich uit; ze trouwden, hebben nu drie kinderen en gebruiken de zeilboot voor familievakanties. Wat als impulsief begon, resulteerde in blijvend geluk en een levensverhaal dat door familie wordt gevierd.

Over de portretten heen tekenen zich terugkerende thema’s: liefde als motor voor grote geografische en persoonlijke keuzes, het maken van offers (voor werk, gezin of eigen carrière), omgaan met verlies en teleurstelling, en het zoeken naar authenticiteit ondanks sociale druk. De vrouwen tonen veerkracht: sommige hebben concessies gedaan, anderen kozen radicale veranderingen, maar allen vonden op hun manier rust of acceptatie in de keuze die ze uiteindelijk maakten.