Thérèse Boer en dochter Isabelle (22) een jaar na de dood van Jonnie: 'Hij zou trots op ons zijn geweest'
In dit artikel:
Thérèse en haar dochter Isabelle dragen allebei hetzelfde kettinkje met een hartje en de letter J; in hun ringen zit bovendien een klein diamantje met wat van Jonnie’s as. Die tastbare herinneringen symboliseren hoezeer de overleden chef-kok Jonnie Boer nog bij hen is. Het gesprek met moeder en dochter vindt plaats in restaurant De Librije in Zwolle, waar ze een jaar na Jonnie’s overlijden terugkeren naar het werk en naar een leven dat langzaam weer vorm krijgt.
Vorige zomer overleed Jonnie op Bonaire aan een longembolie. Isabelle was toen op het eiland en hoorde hoe haar vader tijdens een reanimatie binnengebracht werd; hij lag daarna in slaap en overleed de volgende ochtend. De impact was groot: de begrafenis trok circa tweeduizend mensen en in Nederland ontstond een enorme bloemen- en aandachtengolf. Dat trof het gezin diep, maar bood tegelijk steun en bevestigde hoe geliefd Jonnie was.
Het eerste halfjaar omschrijven Thérèse en Isabelle als een periode van schok en onzekerheid. Inmiddels werken zij — samen met zoon Jimmie en het team van De Librije — weer volop door. Thérèse zegt dat ze sterker begint te worden, mede dankzij elkaar, het personeel en de gasten. Beiden vinden het goed om onder mensen te blijven: afleiding en contact helpen het gemis draaglijker maken. Isabelle volgde EMDR-therapie om de traumatische herinneringen te verwerken.
De Librije, het enige driesterrenrestaurant van Nederland, blijft een belangrijk onderdeel van hun leven. Thérèse legt uit dat Jonnies populariteit volgens haar voortkwam uit zijn nuchterheid en eenvoud: ondanks topniveau in de keuken bleef hij een ‘gewoon’ mens, waardoor gasten zich welkom voelden. Jonnie hield zich liever op de achtergrond en wilde vooral koken, niet in de spotlights staan.
Persoonlijk wordt Jonnie beschreven als liefdevol, recht-door-zee en soms streng, vooral naar zoon Jimmie. Hij kwam uit eenvoudige kring in Giethoorn, hielp in het ouderlijk café en ontwikkelde zo een liefde voor koken. Oorspronkelijk wilde hij tekenen, maar koos uiteindelijk voor de culinaire school, wat zijn creatieve talent in de gastronomie tot bloei bracht.
Onlangs verscheen het boek Puur Jonnie, waarin ook de relatie tussen Thérèse en Jonnie centraal staat. Vrienden noemen hun verbintenis symbiotisch: beiden maakten elkaar completer, en Thérèse bood de veiligheid waardoor Jonnie kon excelleren. Dat bleek niet alleen in het werk, maar ook in kleine gewoontes — zoals hun oog voor uitstraling en kleding — en in de manier waarop ze het leven samen deelden.
Isabelle is teruggekeerd uit Bonaire om bij haar moeder te zijn en zet nu zelf een nieuw bedrijf op: een wijnbar vlakbij, ‘Wijn Boer’, die op 1 mei opent. Beide vrouwen voelen Jonnies aanwezigheid in kleine toevalligheden en vinden troost in het voortzetten van hun leven en werk. De steun van gasten, personeel en het brede publiek helpt hen De Librije overeind te houden terwijl ze rouwen en tegelijkertijd vooruitkijken.