Sophia Loren over Meryl Streep: 'Ik geef toe dat ik haar haatte - Hoe kon ze nou een Italiaanse spelen? Die rol was voor mij'

In dit artikel:

Sophia Loren heeft aangegeven dat ze jaloers en boos was toen Meryl Streep werd gekozen voor de hoofdrol in The Bridges of Madison County — een rol die Loren naar eigen zeggen van haar had moeten zijn. De Italiaanse filmlegende zei dit in 2007 tijdens het filmfestival van Rome, nog altijd ontevreden over het feit dat het personage Francesca, een vrouw van Italiaanse afkomst, door Streep werd vertolkt. Het commentaar kwam opnieuw in beeld toen Streep tijdens het filmfestival van Cannes een anekdote over de set met Clint Eastwood vertelde.

The Bridges of Madison County (1995), geregisseerd door Clint Eastwood en losjes gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert James Waller, vertelt het kort maar indringend verhaal van Francesca, een Italiaanse-Amerikaanse huisvrouw, en Robert Kincaid, een rondreizende fotograaf die bruggen documenteert in Iowa. Als Francesca's gezin even weg is, ontstaat tussen haar en Kincaid een intense maar gedoemde affaire. De film geldt als een van de meest romantische in de moderne cinema, mede door het aangrijpende slot.

Meryl Streep kreeg voor haar vertolking van Francesca veel lof vanwege haar subtiele details: het accent, de nerveuze gebaren en de wisselwerking tussen verlangen en schuld. Haar performance droeg de dramatische kern van de film en leverde haar een Oscarnominatie op voor Beste Actrice bij de 68e Academy Awards; de prijs ging dat jaar naar Susan Sarandon. Clint Eastwood, doorgaans geassocieerd met stoere, ingetogen personages, koos hier bewust voor een milder, kwetsbaarder toon als regisseur en als tegenspeler, waarmee hij een intieme sfeer creëerde die de film onderscheidde in zijn oeuvre.

Loren’s opmerking onthult meer dan persoonlijke ergernis: zij voelde dat de Italiaanse identiteit van het personage zodanig verweven was met het verhaal dat zij het zelf had willen neerzetten. Tegelijkertijd illustreert het incident hoe roltoewijzingen en culturele representatie in casting persoonlijke en publieke reacties kunnen oproepen, zeker bij iconen als Loren en Streep.

Kort samengevat: het artikel plaatst Loren’s verbittering tegenover Streep’s gevierde prestatie en Eastwoods sensitieve regie, en schetst zo zowel de artistieke waardering voor de film als de onvrede die castingbeslissingen kunnen veroorzaken.