Simone: 'Afvallen met Ozempic? Dat vind ik valsspelen'

In dit artikel:

Simone vertelt hoe een terrasgesprek met twee vriendinnen haar confronteert met haar eigen jarenlange strijd tegen overgewicht en afvallen. Waar haar vriendinnen enthousiast zijn over Ozempic en in korte tijd veel kilo’s verliezen, voelt zij eerst jaloezie, boosheid en twijfel: is een afslankmiddel een “shortcut” en dus oneerlijk, of vooral een praktische oplossing?

Ze beschrijft dat ze sinds haar studententijd, zo’n vijftien jaar geleden, langzaam 25 kilo zwaarder werd door ongezond eten en dat ze sindsdien van alles heeft geprobeerd om af te vallen: koolhydraatarm eten, intermittent fasting, sapkuren en shakes. Telkens vallen de kilo’s er tijdelijk af, waarna ze weer terugkomen. Dat voortdurende jojo-effect kost haar veel mentale energie; eten, sporten en compenseren beheersen haar dag.

Gaandeweg groeit haar besef dat haar weerstand tegen Ozempic niet alleen principieel is, maar ook samenhangt met trots en angst om te moeten toegeven dat ze het niet alleen kan. Na een open gesprek met een vriendin ziet ze dat medicatie voor sommigen juist rust in hun hoofd oplevert. Zelf kiest ze voorlopig niet voor injecties, maar wel voor hulp: een diëtist en mogelijk een therapeut, omdat haar eetgedrag volgens haar dieper ligt dan alleen voeding. De kern van haar verhaal verschuift daarmee van afvallen naar zelfbeeld, mildheid en de vraag of goed voor jezelf zorgen ook minder zwaar en minder streng mag zijn.