Sevim (63) is mantelzorger voor haar dochter (39) en vader (91)
In dit artikel:
Een alleenstaande vrouw combineert langdurige mantelzorg voor haar vader en voor haar oudste dochter en ervaart dat haar dagen zelden volgens planning verlopen. Haar vader woont op vijf minuten loopafstand; zij regelt zijn boodschappen, maaltijden, medicijnen en begeleidt hem naar huisartsen- en specialistafspraken. Sinds het overlijden van haar partner van vroeger (haar moeder) is zijn kwetsbaarheid toegenomen en neemt haar verantwoordelijkheid verder toe, waardoor ze zich soms meer mantelzorger dan dochter voelt — al beschouwt ze zorgen ook als vanzelfsprekend.
Haar oudste dochter, die bij haar woont, heeft vanaf de geboorte een waterhoofd waardoor de rechterhersenhelft trager werkt; dat geeft problemen met zicht en evenwicht. De dochter is zelfstandig in veel dingen maar heeft begeleiding nodig bij het aanbrengen van structuur en het omgaan met frustratie als taken of uitstapjes misgaan. De mantelzorger benoemt het emotionele zware van die momenten en hoe ze probeert rust en vertrouwen te bieden.
Er is geen partner om op terug te vallen; een broer ondersteunt door de vader twee keer per week naar een buurtrestaurant te brengen, maar verder rust de zorg grotendeels op haar schouders. Toen zij in 2024 ernstig ziek werd met een longontsteking realiseerde ze zich dat ze hulp moest inschakelen; via de huisarts werd thuiszorg geregeld voor enkele dagen per week. Daarnaast houdt ze steun via een maandelijkse mantelzorggroep en een kleine appgroep met lotgenoten, wat haar mentaal overeind houdt.
Om op te laden wandelt ze veel met haar hond en gunst zichzelf vaste rustdagen wanneer haar dochter vrijwilligerswerk doet. Ze mist werk (vroeger gaf ze sportlessen) maar koestert ook kleine, dierbare momenten — samen naar de sauna met haar dochter, of zien hoe haar vader geniet van (achter)kleinkinderen. Haar strategie is realisme gekoppeld aan zelfzorg: alleen met eigen grenzen en pauzes kan ze de zorg volhouden. De casus illustreert de combinatie van praktische belasting, emotionele belasting en het belang van professionele en sociale steun voor mantelzorgers.