Scarlett Johansson - 'Bizar dat veel jongeren denken dat de mens nooit op de maan is geweest'
In dit artikel:
Scarlett Johansson uitte verbazing over de houding van veel jongeren ten opzichte van feiten en complottheorieën, en staat tegelijk middenin een carrièretransitie van topactrice naar producent. In 2021 klaagde ze Disney aan omdat de gelijktijdige bioscoop- en streamingrelease van Black Widow haar bioscoopopbrengsten zou hebben geschaad; die zaak werd geschikt en haar relatie met Marvel, waarvoor ze tien jaar Natasha Romanoff speelde, is hersteld. Recent ontstond ook onenigheid met OpenAI omdat hun virtuele assistent een stem gebruikte die te veel op die van haar leek.
Johansson (New York, 1984) bouwt al ruim 25 jaar aan een veelzijdig oeuvre. Vanaf kinderrollen in Manny & Lo tot doorbraken als jongvolwassene in Lost in Translation en Girl with a Pearl Earring ontwikkelde ze een herkenbare, raspende stem die haar vaak oudere of complexere personages liet spelen. Haar werk in Under the Skin, Marriage Story en Jojo Rabbit leverde haar twee Oscarnominaties op. Ze is net veertig maar blijft een van Hollywoods invloedrijkste figuren, zowel voor als achter de camera.
Actueel is haar productiedebuut met These Pictures: Fly Me to the Moon, een romantisch drama dat speelt met de stelling dat de Apollo 11-landing een geënsceneerde complot was. De film — inmiddels beschikbaar om te kopen of te huren op Apple TV — ontstond toen Johansson en haar partners vroegen wat er gebeurd zou zijn als de maanlanding nooit echt had plaatsgevonden. Ze haalde Rose Gilroy binnen als scenarist en gaf regisseur Greg Berlanti de regie omdat hij de ironische, nostalgische toon van het script aanvoelde. Een deel van de opnames vond plaats in het Kennedy Space Center in Cape Canaveral; voormalige Apollo-medewerkers werkten als adviseurs en gaven de productie een authentieke, imposante uitstraling.
De film wil niet zozeer een complottheorie promoten als wel een gesprek uitlokken over het verschil tussen waarheid en realiteit — een thema dat Johansson relevant vindt in een tijd van nepnieuws en medialoze waarheidsvorming. Ze zegt verbaasd te zijn dat volgens sommige onderzoeken 60 procent van jongeren tussen 18 en 25 jaar de maanlanding in twijfel trekt. Haar benadering is speels kritisch: ze haalt ook lichte complotten aan, zoals geruchten rond Elvis of Dolly Parton, maar gebruikt Fly Me to the Moon om serieus te reflecteren op hoe perceptie feiten kan kleuren.
Als producent hanteert Johansson een strikte kwaliteitsnorm: projecten moeten het volgens haar waard zijn om gemaakt te worden. Ze merkt op dat er meer vrouwen in regie en productie zijn, en dat verhalen diverser worden, maar dat erkenning bij prijzen en festivals nog vaak achterblijft. Terugkijkend op haar eigen beginjaren noemt ze werken met Robert Redford op The Horse Whisperer transformerend; Lost in Translation omschrijft ze als keerpunt dat haar volwassen acteerwerk lanceerde.
Over haar Marvel-periode spreekt ze met waardering: ze koestert haar personage en is trots op de solofilm die ze produceerde en speelde. Tegelijk omarmt ze nieuwe stappen buiten de franchise en houdt ze banden met Marvel. Johansson profileert zich als een stemvaste, uitgesproken figuur in Hollywood — iemand die haar mening blijft geven en zoekt naar projecten die zowel artistiek als maatschappelijk betekenisvol zijn.