Saskia: 'Ik denk aan hem. Aan Jonathan'

In dit artikel:

Vrijdag 6 maart 2026 — Na een autorit uit Dortmund stapt Saskia uit in het bos om frisse lucht te krijgen en na te denken. De geur van dennen, mos en vocht roept zowel winterrestanten als het prille begin van iets nieuws op. Terwijl ze loopt, flitsen vrienden door haar hoofd: Mandy, die ze aanspoort om zich zakelijk in te lezen en haar Kamer-van-Koophandel-kansen te benutten; en Cora, haar oude, stevige vriendin met het succesvolle internetwinkeltje voor geborduurde babyspulletjes. Ze is trots op Cora en besluit haar zelfs een klein aandenken te geven dat ze in Dortmund kreeg.

Het bos activeert een ander verlangen: het kleine huisje dat ze voor zich ziet — veranda, pellet- of gaskachel, een klein oventje, zelfgemaakte tonijnrillettes en een boek onder een patchworkdeken van Cora. Ze overweegt nu echt het kaartje uit de nachtkast te halen en de makelaar te bellen; boswachter Völler houdt een oogje in het zeil, maar de beslissing ligt bij haar.

Diezelfde middag rijdt ze in een paarse T‑Roc naar de garage, waar haar relatie met Jonathan — een man uit Edinburgh — weer in haar gedachten speelt. Jonathan wil haar maar op zijn voorwaarden: binnen zijn wereld, zijn tempo en zonder duidelijke toekomstbeloften. Terwijl ze twijfelt of ze verliefd is of alleen gretig naar zekerheid, ontmoet ze in de garage een monteur die opvalt door heldere, niet-opdringerige aandacht. Hij helpt haar auto, zegt letterlijk dat ze “even vooruit” kan, en hun handen raken kort als hij haar de sleutels overhandigt.

Een ogenschijnlijk alledaags contact ontspint zich tot iets betekenisvollers: de monteur vraagt of ze in de buurt woont — hij ook — en of hij haar nummer mag hebben “voor als de auto nog eens een mening heeft.” Saskia voelt haar hartslag, ziet twee werelden botsen en realiseert zich hoe concreet de mogelijkheid van een ontmoeting in Nederland is: iemand die zomaar op een avond thee komt drinken en kan delen in haar Woody-droom.

De column eindigt met haar in dubio: ze tast naar haar telefoon, de factuur ligt binnen handbereik, maar ze weet nog niet welke kant ze op wil. De natuur en de korte ontmoeting in de garage markeren een kantelpunt: doorgaan met de vrijbuiter Jonathan of ruimte maken voor iets nieuws en dichter bij huis.