Saskia: 'Hij weet alle knopjes in mijn lichaam precies te vinden'

In dit artikel:

Saskia zit in een knoop: tussen twee mannen, een geheime wens en schuldgevoel tegenover haar beste vriendin. In een dagboekaantekening van dinsdag 10 maart 2026 beschrijft ze hoe ze na een ongemakkelijk tweede kopje koffie een bericht stuurde naar de knappe automonteur om uit te leggen dat ze komende week niet met hem wil eten omdat ze eerst iets met “iemand anders” moet uitzoeken. Zijn rustige, begripvolle reactie — zonder drama maar met een deur op een kier — maakt de situatie ambivalenter: afgesloten maar niet definitief.

Tegelijkertijd speelt Jonathan in haar hoofd: een betrouwbare, slimme man met wie ze een sterke klik en duidelijke intimiteit heeft, en bij wie zij seksualiteit en machtsdynamiek wél kan bespreken. Die vergelijking met de monteur — die haar respectvol en vanzelfsprekend behandelde — vergroot haar verwarring over waar ze echt staat en met wie ze een toekomst wil verkennen.

Bovendien heeft ze haar vriendin Mandy afgezegd voor een terrasafspraak, zogenaamd door plotselinge drukte. In werkelijkheid heeft Saskia iets anders nodig: ruimte om na te denken en een sluimerende droom te onderzoeken. Ze belt een makelaar over een klein huisje in het bosgebied bij Völler — haar “Woody-droom” — een plan dat ze tot nu toe voor zichzelf heeft gehouden. Het gesprek met de makelaar verloopt zakelijk en bijna onschuldig, maar achteraf voelt ze zich schuldig omdat ze voelt dat ze stiekem iets van haar toekomst bouwt waar Mandy nog niets van weet.

Kortom: het verhaal draait om haar wachten, kiezen en prioriteren — tussen eerlijkheid en beschermende geheimen, tussen bestaande relaties en een mogelijke nieuwe levenskeuze (een tweede woning in het bos). De aantekening legt haar innerlijke spanning bloot: de behoefte aan helderheid en ruimte, en het ongemak van het openhouden van deuren terwijl ze besluit wat ze echt wil.