Saskia: 'De leuke automonteur bellen? Of verder met Jonas?'

In dit artikel:

Saskia beschrijft een kleine, betekenisvolle scène: een onaangeroerde keramieken mok met jaarringen die op het aanrecht licht vangt en symbool staat voor iets dat ze nog niet wil openen. De mok blijft een belofte voor later — een veranda, stilte en bos — terwijl ze intussen een andere beker gebruikt en de jaarringen weglegt voor een toekomstbeeld.

Gisteren liep ze met vriendin Mandy door de stad; het was fris maar zonnig. Mandy sprong van onderwerp naar onderwerp, enthousiast over werk en plannen. Saskia luisterde, maar haar gedachten dwaalden steeds terug naar Edinburgh en naar Jonathan. Hij is voor haar een raadsel: ze kent momenten van intimiteit — zijn handen, hoe hij haar naar zich toe trekt — maar weet weinig over zijn dagelijkse leven en verleden. Dat besef werd scherper toen Mandy vroeg waar Saskia zichzelf over een paar jaar ziet; het antwoord — een veranda met een mok — voelde tegelijkertijd helder en onvoltooid.

Saskia worstelt met een keuze: zal ze de relatie met Jonathan verder onderzoeken, doorgaan met Jonas, of eerst afstand nemen en misschien reizen en flexwerken? Ze fantaseert even over backpackershotels en satijnen pyjama’s, maar corrigeert zichzelf: cliché’s passen niet bij haar, ze verlangt naar bos en rust. De afstand tussen het bosverlangen en Jonathan’s vrije leven op een heuvel in Edinburgh vergroot haar twijfel.

Uiteindelijk besluit ze om zelf dingen te gaan onderzoeken: fysiek naar Edinburgh gaan of gesprekken opnieuw openen en dan pas kiezen. De tekst eindigt concreet: ze belt de makelaar om te informeren naar haar huizenzoektocht — een stap richting het vormgeven van dat veranda‑leven waar ze aan denkt.