Sandrine: 'Mijn kinderen vinden hun vaders nieuwe liefde toch niet zo cool'

In dit artikel:

Sanderine vertelt hoe haar dertienjarige huwelijk met Jeroen abrupt eindigde toen hij bekendmaakte dat hij verder wilde met Liza, een 23-jarige vrouw die hij tijdens een cursus had ontmoet. Voor Sanderine kwam die mededeling volledig onverwacht. Later bleek dat Jeroen en Liza al bijna twee jaar een verhouding hadden gehad. In die periode had hij volgens haar gewoon meegedaan aan gezinsvakanties, schoolactiviteiten en het dagelijks leven, terwijl hij zijn affaire verborgen hield.

Jeroen wilde aanvankelijk meteen vertrekken en de kinderen, Jorg van elf en Dani van acht, vertellen dat hij tijd voor zichzelf nodig had. Sanderine weigerde dat overhaaste plan en wachtte met de uitleg tot zij en Jeroen samen een beter verhaal konden vertellen. Een week later legden ze uit dat ze uit elkaar gingen omdat ze verschillende keuzes voor hun leven maakten. De kinderen waren vooral bezorgd over hun huis, school en de tijd die ze met beide ouders zouden doorbrengen. Sanderine bleef in de gezinswoning; de praktische en financiële gevolgen van de scheiding moesten nog worden geregeld.

Hoewel Jeroen en Liza al langere tijd samen waren, vond Sanderine een kennismaking tussen Liza en de kinderen slechts drie maanden na de fysieke scheiding te vroeg. Toch stemde ze ermee in om het co-ouderschap werkbaar te houden. De kinderen woonden bij haar en zouden om het weekend bij Jeroen en Liza verblijven. Aanvankelijk waren ze enthousiast over Liza, die ze knap, aardig en goed in gamen vonden. Voor Sanderine was zij echter de vrouw die volgens haar mede verantwoordelijk was voor het uiteenvallen van het gezin.

De eerste bewondering van de kinderen maakte geleidelijk plaats voor teleurstelling. Bij Liza thuis was nauwelijks ruimte en moesten ze op een matras in de woonkamer slapen. Bovendien bleek zij weinig ervaring te hebben met de zorg voor twee kinderen en voelde ze zich snel afgewezen wanneer zij moeite hadden met de nieuwe situatie. Ook koos ze geregeld voor afspraken bij de kapper, nagelstudio of kliniek op momenten waarop de kinderen juist tijd met haar wilden doorbrengen. Daardoor verloren ze steeds meer vertrouwen in het beeld van de ‘prinses’ dat ze aanvankelijk van haar hadden.

Sanderine besloot ondanks haar woede geen voortdurende strijd te voeren. Ze legde de kinderen uit dat Jeroens vertrek geen afwijzing van hen was, maar een keuze voor zijn eigen geluk, die hem volgens haar ook een betere vader kon maken. De logeerweekenden bij Jeroen en Liza namen uiteindelijk af, terwijl vader en kinderen vaker zelfstandig uitstapjes maakten. Jeroen bleef betrokken bij schoolgesprekken en belangrijke momenten. Verjaardagen vieren de ouders inmiddels gezamenlijk bij Sanderine thuis en er is een werkbare balans ontstaan.

Onlangs vertelden Jeroen en Liza dat ze samen een kind willen en naar een groter huis zoeken. Sanderine zegt dat ze hun geluk in theorie gunt, maar geniet ervan dat haar kinderen meteen de praktische bezwaren benoemen. Ze zijn bang dat ze moeten oppassen, Liza als tweede moeder krijgen of haar moeten uitleggen hoe de zorg werkt. Voor Sanderine voelt dat als een ironische consequentie van de keuzes die haar ex-man en zijn nieuwe partner zelf hebben gemaakt. De namen in het verhaal zijn vanwege privacy aangepast.