Rommy is een schaduwweduwe: 'Mijn minnaar stierf, ik kon er met niemand over praten'

In dit artikel:

Ze vertelt hoe een geheime, jarenlange liefdesrelatie eindigde in een plotseling verlies en een rouw die geen plek kreeg. Zij en Simon begonnen als buren in een nieuwbouwwijk; vriendschap groeide uit tot een diepe band waarin beiden elkaar herkenden als onbeantwoorde avonturiers. Toen zij later in zijn bedrijf ging werken en ze samen op zakenreis waren, werd de relatie seksueel en ontwikkelden ze een discreet samenzijn: wekelijkse bezoekjes, gedeelde nachten wanneer haar dochters bij hun vader waren en twee gezamenlijke vluchten per jaar. Buitenstaanders vermoedden misschien iets, maar hun partners bleken het jarenlang niet in twijfel te trekken.

Het noodlot sloeg onverwacht toe: Simon kreeg op de tennisbaan een hersenbloeding en overleed binnen enkele uren. Zij hoorde het niet rechtstreeks, maar ontdekte het via een rouwadvertentie in de krant; hij was al in besloten kring gecremeerd. Omdat hun verhouding geheim was, kon ze niet afscheid nemen, geen laatste moment delen, geen begrafenis bijwonen. Dat gebrek aan afscheid vormde de kern van haar pijn: niet alleen het sterven zelf, maar vooral het buitengesloten worden van het rouwproces.

De eerste maanden na zijn dood leefde ze in een soort overlevingsmodus — overdag functionerend voor werk en kinderen, ’s nachts ingestort in eenzaamheid en huilbuien. Schuld, jaloezie, ongeloof en woede wisselden elkaar af. Ze zocht troost in herinnering en soms letterlijk in het lege bed, gefrustreerd door het ontbreken van tastbaar bewijs dat hij echt weg was. Doordat ze het bestaan van de affaire geheim had gehouden, is ze achteraf vol spijt dat ze niemand heeft ingelicht; in plaats daarvan bleef haar rouw onzichtbaar en onbevestigd.

Na maanden van vastlopen vroeg ze hulp van een rouwcoach. Die legt haar uit dat wat ze doormaakt niet het traditionele rouwproces is maar eerder een zoektocht om zichzelf terug te winnen te midden van overweldigende emoties. De coach helpt haar erkennen dat haar verdriet legitiem is en dat ze het recht heeft te rouwen, ook al was er geen officieel afscheid. Een éénmalige confrontatie met Simons vrouw — elkaar ontwijkend in een schouwburgfoyer — onderstreept de ingewikkeldheid van haar verlies: begrip en verlangen naar verbondenheid tegelijk.

Uit privacy-overwegingen zijn namen in het verhaal veranderd; de redactie kent de echte namen.