Robert ten Brink stopt als Vriendin-columnist: 'Het is dubbel: het is mooi geweest en ik heb ook een gevoel van weemoed'

In dit artikel:

Al 26 jaar en vier maanden schreef hij wekelijks een vaste column voor Vriendin — begonnen op zijn 44e, met een jongste van bijna vier, inmiddels opa van acht kleinkinderen. In totaal leverde hij zo’n 1.400 stukjes af, steeds volgens een strak ritme: woensdagmorgen schrijven, nooit te laat, nooit een deadline gemist en altijd precies 480 woorden. Die routine maakte het schrijven tot een levenswijze; de column was voor hem geen bijzaak maar een vaste, bijna heilige afspraak.

Karakter en werkwijze
Die discipline zegt veel over zijn persoonlijkheid: consciëntieus, perfectionistisch en punctueel. Vooruitwerken lukte hem vrijwel nooit — elke week moest het nieuwe stukje vers van de pers zijn — en hij hield zich aan duidelijke spelregels die hij aan het begin met de redactie had afgesproken. Politiek of heftige meningen bleven buiten beschouwing; het moest gaan over het gezin en het dagelijks leven. Hij wisselde tussen werkgerelateerde observaties en privéverhalen, en probeerde vooral eerlijk te zijn: niet alleen de vrolijke kanten van het leven, maar ook zorgen, tegenvallers en verdriet kwamen aan bod.

Thema’s en impact
Veel columns gingen over huisdieren, kinderen en kleinkinderen; rouw om een hond of kat leverde vaak intense, herkenbare stukken op die lezers raakten en hem ter plekke aanspraken. Door dat frequente contact met lezers merkte hij hoeveel invloed Vriendin had. Zijn stukken vormden voor hem ook een dagboek: hij en zijn vrouw Roos bewaren alle columns uitgeknipt in 27 mappen. Af en toe las hij terug en was hij soms verrast door hoe goed een stukje uitpakte als het gedrukt was.

Herinneringen en hoogtepunten
Van de vele columns springen vooral de allereerste en de stukken over de geboorte van kleinkinderen eruit — die mochten emotioneler en werden door hem als bijzonder ervaren. Een vroeg hoogtepunt was de nominatie voor beste columnist in het eerste jaar, samen met gevestigde namen als Hugo Brandt Corstius en Paul Witteman, iets wat hem nog steeds verbaasde. Ook een bezoek aan de Vriendin-redactie tijdens het twintigjarig bestaan, waarbij de gasthoofdredacteuren enthousiast reageerden, blijft hem bij.

Grenzen en eerlijkheid
Hij zei vaak wat hem stoorde aan het stadsleven (zoals overvolle Amsterdamse fietspaden en scooters) zonder in politiek te vervallen. En waar verlies en verdriet zich aandienden, gebruikte hij die momenten om oprecht en kwetsbaar te schrijven in plaats van een geforceerd beeld van een perfect gezin neer te zetten.

Afscheid en vooruitblik
Het loslaten van de wekelijkse verplichting brengt gemengde gevoelens: opluchting omdat de constante deadline wegvalt, maar ook weemoed vanwege het einde van iets groots dat 26 jaar zijn ritme bepaalde. Zijn praktische afscheid: volgende woensdag, op de dag dat hij normaal zijn column had ingeleverd, zal hij zichzelf trakteren op een extra cappuccino — een klein, herkenbaar gebaar dat de menselijke maat van zijn werk illustreert.

Kortom: zijn columns waren meer dan korte observaties in een blad; ze vormden een gedisciplineerde leefwijze, een openbaar familiearchief en een verbindingspunt met duizenden lezers. Het belangrijkste in zijn leven blijft onmiskenbaar: het welzijn van zijn gezin.