Redacteur Mariska probeert het uit: 'Een cacaoceremonie, wat is het?!'

In dit artikel:

Ik bezoek een cacaoceremonie in Kudelstaart, georganiseerd door Mariëlle van Bewustzijn Reis, na nieuwsgierigheid en wat internetresearch. Waar vrienden bij mijn verjaardag meteen beelden van Ibiza of trips oproepen, blijkt het in werkelijkheid een huiselijke bijeenkomst: vijf vrouwen liggen op dunne matrasjes in een sfeervol ingerichte woonkamer met kaarsjes en een klein altaartje. De ceremonie draait niet om drugs of extatische feesten, maar om innerlijke aandacht en ontspanning—althans dat is de belofte.

Vooraf kregen we praktische aanwijzingen: draag comfortabele kleding, neem een dekentje mee en drink geen koffie die dag omdat cafeïne de ontspannende werking van cacao zou kunnen tegenwerken. De cacao zelf is rauw en bitter, ver verwijderd van chocoladesnoepjes. Er wordt uitgelegd dat pure cacao stoffen bevat die een kalmerende, lichte energie geven, de aanmaak van neurotransmitters kunnen stimuleren en goede voedingsstoffen leveren; tegelijk kan het de bloeddruk verlagen, wat risicovol is bij bepaalde hartklachten.

Het programma combineert meerdere technieken: een begeleide meditatie, het drinken van cacao, het uitspreken van een persoonlijke intentie gevolgd door het kiezen van een orakelkaart, een yoga nidra (geleide diepe ontspanning) begeleid door klankschalen, en samen mantra’s zingen of neuriën. De sfeer is intiem en veilig: Mariëlle deelt persoonlijke ervaringen met kundalini-oefeningen en microdosing om de context van haar werk te schetsen.

De reacties binnen de groep lopen uiteen. Voor sommige deelnemers is een kaart en begeleid commentaar opvallend treffend; één vrouw ervaart erkenning en emotie en huilt openlijk, een ander voelt zichtbare ontspanning. Voor mij verloopt het ambivalent. Mijn hoofd blijft in praktische to-do’s hangen en ontspanning komt niet moeiteloos. Wel merk ik fysieke signalen: gapen, later opkomende koude en uiteindelijk intense dorst midden in de nacht—ik drink veel water en word niet brak. Een vriendin heeft de dag na de ceremonie migraine en extreme vermoeidheid, maar meldt daarna dat ze zich herboren voelt; of dat toeval is of een effect van cacao en de rituelen blijft onduidelijk.

De auteur reflecteert kritisch: de ceremonie vervult deels het doel van rust en reflectie, maar levert geen spectaculaire transformatie. Er is ook lichte scepsis over de mechanismen en de suggestieve invloed van kaartlezingen. Conclusie: een cacaoceremonie is geen psychedelische trip maar een gestructureerde, rituele avond die voor sommigen diepe emotie of ontspanning kan opleveren, terwijl anderen vooral de huiselijke, zekere gezelligheid en een milde lichamelijke reactie ervaren. Belangrijk om te weten zijn de gezondheidsclaims en mogelijke contra-indicaties (lage bloeddruk, hartklachten), en dat individuele beleving sterk varieert.