Rachel had als kind leukemie en werkt nu in het Prinses Máxima Centrum

In dit artikel:

Rachel, inmiddels 30 jaar, groeide op in Schotland en was als kind sportief en energiek. Toen ze twaalf was, kreeg ze tijdens het sporten steeds minder lucht, zag ze bleek en liep ze snel blauwe plekken op. Bloedonderzoek wees op een sterke verdenking van leukemie. Ze werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis, waar bleek dat haar beenmerg verkeerde bloedcellen aanmaakte.

De behandeling duurde in totaal tweeënhalf jaar en bestond uit intensieve chemotherapie en andere medicijnen. Rachel had last van zware bijwerkingen: haar haar viel uit, ze kreeg infecties en moest bijna een jaar sondevoeding krijgen door aanhoudende misselijkheid. Ook verzwakte haar enkel en raakte haar zenuwstelsel tijdelijk aangetast. Ze zag wekenlang wazig, had een gevoelloze arm en kon niet praten. Tot op de dag van vandaag heeft ze blijvende klachten, waaronder kwetsbare botten, spierzwakte en problemen met de fijne motoriek. Haar angst voor prikken bleef ondanks alles bestaan.

Tijdens haar ziekte moest Rachel afstand houden van vrienden en familie, omdat haar weerstand door de chemotherapie sterk was verminderd. Haar ouders, broer en hond boden haar veel steun. Na een maand mocht ze naar huis, maar nog anderhalf jaar bezocht ze wekelijks het ziekenhuis voor behandelingen en controles. In december 2010 werd ze genezen verklaard. Tijdens haar herstel raakte ze gefascineerd door het menselijk lichaam en besloot ze immunologie te studeren, met als doel kinderen met kanker te helpen.

Na haar studies promoveerde Rachel in Engeland op leukemieonderzoek. Haar onderzoek zette ze voort in het Prinses Máxima Centrum in Nederland, waar ze nu werkt aan cel- en gentherapieën voor kinderen met kanker. Het centrum maakte veel indruk op haar, omdat kinderen er ondanks hun behandeling ruimte krijgen om te spelen en familie dicht bij zich kunnen hebben.

Rachel ziet haar ziekteperiode als een ingrijpende, maar bepalende ervaring. Ze kreeg daardoor een duidelijke missie en grote passie voor haar werk. Inmiddels woont ze gelukkig in Nederland met haar man Niels en hun hond Kita. Samen wandelen ze graag in de natuur. Ondanks de blijvende gevolgen beseft Rachel dat ze veel geluk heeft gehad en dat ze ieder kind met kanker dezelfde kans op overleving gunt.