Quinten was mantelzorger voor zijn overleden moeder Anna

In dit artikel:

Ze vertelt hoe zij jarenlang de onmisbare mantelzorger van haar moeder was en wat dat met haar deed. Na het plotselinge overlijden van haar vader in 2003 groeide de band tussen moeder en dochter, met dagelijkse telefoontjes en wekelijkse bezoeken; de broer droeg weinig bij. Vanaf 2019 gingen de zorgen echt zwaarder: de moeder viel, werd minder mobiel en angstig, had een rollator nodig. In 2021 woonde de dochter vijf maanden bij haar om voor haar te zorgen, maar na vertrek kreeg zij zelf ernstige gezondheidsproblemen, terwijl de stress om de zorg constant bleef.

In 2023 escaleerde de situatie: een val leidde tot een alarmmelding, bloedverlies en opname. In het ziekenhuis liep de moeder corona op en kreeg een delier; daarna volgde een tijdelijke plaatsing in een verpleeghuis. Thuiszorg hervatte de zorg, maar de moeder ging snel achteruit en overleed in augustus op een kille ziekenhuisafdeling — een hospiceopname kwam te laat. Op de uitvaart sprak de dochter haar wanhoop uit met de woorden: “Moeders horen niet te sterven.”

De ervaring liet diepe sporen na: jarenlang “altijd aan” staan, constante angst en lichamelijke klachten, en het gevoel er alleen voor te staan. Tegelijkertijd is er ook opluchting dat het lijden van haar moeder beëindigd is, en het besef dat zij nu niemand meer heeft voor wie zij prioriteit is. Nu de zorgtaken wegvallen, probeert ze opnieuw ruimte voor zichzelf te vinden, maar het rouwproces en het gemis van de wederzijdse liefde blijven zwaar.

Kader: dit verhaal illustreert hoe mantelzorg vaak op vrouwen neerkomt en kan leiden tot psychische en fysieke overbelasting. Tijdige ondersteuning, respijtzorg en betere toegang tot palliatieve voorzieningen of hospicezorg kunnen zulke situaties verzachten.