Pleunie was verslaafd aan de designerdrug 3-MMC: 'Drugs gaven me een vals gevoel van zelfvertrouwen'

In dit artikel:

Pleunie begon als veertienjarige met cocaïne. Ze wilde wakker blijven tijdens het uitgaan en voelde zich door drugs zelfverzekerd, veilig en vrij van zorgen. Tegen haar moeder loog ze over waar ze sliep, maar ondertussen haalde ze nachten door. Ze behaalde haar diploma en vond werk, waardoor haar omgeving lange tijd niets vermoedde.

Jarenlang gebruikten de drugs haar problemen en lichamelijke pijn, onder meer door endometriose, maar ze maakten haar ook steeds afhankelijker. Toen ze angsten en wanen kreeg, probeerde ze te stoppen. Dat lukte niet. Drie jaar voor haar herstel maakte ze op een festival kennis met 3-MMC, een goedkope en makkelijk verkrijgbare designerdrug. Ze dacht dat het middel onschuldig was en gebruikte aanvankelijk zelfs terwijl ze als bestuurder nuchter had moeten blijven. Al snel nam ze 3-MMC meerdere keren per dag en had ze steeds meer nodig.

Ook haar partner Jari gebruikte, waardoor drugsgebruik in hun omgeving normaal leek. Na hun huwelijk verslechterde Pleunies toestand sterk. Haar haren en nagels vielen uit, ze kreeg gaten in haar gehemelte en werd angstig en paranoïde. Ze plakte de ramen van hun huis af uit angst dat anderen haar zouden zien gebruiken. Toen ze niet meer kon lopen en vreesde dat haar lichaam het zou begeven, liet ze zich opnemen in een detoxkliniek. Na haar ontslag merkte ze dat ze meer hulp nodig had en vertrok ze voor een programma van vier maanden naar een afkickkliniek in Zuid-Afrika.

Kort na haar opname ontdekte Pleunie dat ze zwanger was. Dat kwam onverwacht, omdat zij en Jari door haar endometriose dachten dat ze onvruchtbaar was. Ze schaamde zich en twijfelde of ze wel voor een kind kon zorgen, omdat haar drugsgebruik haar werk, geld, vrienden en zelfvertrouwen had gekost. Toch gaf de zwangerschap haar een duidelijk doel. Ze wilde dat hun kind een nuchtere moeder en vader zou krijgen. Jari liet zich eveneens behandelen, in een andere kliniek. Zestien weken zagen en spraken ze elkaar niet.

Na hun behandeling begonnen ze samen opnieuw. Ze verloren hun huis door schulden, maar Jari werkte die af en ze vonden een nieuwe woning. Na de geboorte van hun zoon Mason, na een bevalling van vier dagen, kreeg Pleunie echter een zware psychische crisis. Ze was uitgeput en labiel en had angstaanjagende, opdringende gedachten over het laten vallen van haar baby. Omdat er aanvankelijk geen plek was op een gespecialiseerde moeder-babyafdeling, werd ze eerst op een andere psychiatrische afdeling opgenomen en zorgden haar schoonouders voor Mason.

Een paar weken later kon Pleunie terecht op de moeder-baby-unit, waar ze met haar zoon aan haar herstel werkte. Daar groeide haar vertrouwen in zichzelf en in haar rol als moeder. Inmiddels weet ze dat herstel uit dagelijkse keuzes bestaat. Ze probeert spanningen en verdriet niet langer te verdoven, maar haar gevoelens toe te laten en erover te praten. Samen met Jari wil ze Mason leren dat emoties bespreekbaar zijn en dat hij altijd bij zijn ouders terechtkan.