Petrus (68): 'Het verlies van mijn hond bracht me dichter bij mezelf'

In dit artikel:

De schrijver voelde aanvankelijk niet dezelfde sterke kinderwens voor een hond als zijn partner Ingrid. Toch kwam Indie in hun leven en groeide de hond uit tot een onmisbare vriend. De band tussen hen beiden verraste hem: Indie veranderde zijn dagelijks leven en leerde hem veel over zichzelf.

Indie stierf plotseling tijdens een vakantie in de Zwitserse bergen, vlak bij hun vakantiehuis. Bij het vertrek naar de dierenkliniek legde de ernstig zieke hond zijn hoofd op de hand van zijn baasje, een gebaar dat de schrijver als een laatste uiting van vertrouwen blijvend bijblijft. Indie werd bijna tien jaar oud. Het stel keerde terug naar huis met zijn as en richtte daar een herdenkingsplek in. De steun van familie en vrienden bood troost.

De schrijver merkte dat rouwen om een dier op zijn werk minder erkenning kreeg dan bij Ingrid, die op een school werkt. Hij werd overspoeld door verdriet, gemis, dankbaarheid en herinneringen en besloot eerst een fotoboek voor Ingrid te maken. Dat groeide uit tot een boek over hun vriendschap met Indie en over rouw. Daarin wil hij laten zien dat verdriet om een dier volwaardig is, recht geeft op rouwen en kan leiden tot zelfreflectie en meer inzicht in het eigen leven.

Na Indies dood gingen Ingrid en de schrijver terug naar Zwitserland om samen hun herinneringen te bezoeken en de behandelend dierenarts op te zoeken. Daarna kwam er ruimte voor een nieuwe hond: Diede, geboren in hetzelfde land waar Indie overleed. Diede is echter totaal anders. Waar Indie rust uitstraalde, brengt de jonge hond vooral uitbundige chaos en trekt hij gemakkelijk de aandacht van vreemden. De twee honden vergelijken heeft volgens de schrijver geen zin; de band met Diede moet nog groeien, maar zal tijd en moeite waard zijn.