Peter was miljonair, maar belandde bij de Voedselbank: 'Ik ben gelukkiger in mijn huurhuis dan in een villa met zwembad'

In dit artikel:

Peter Dinkla woont tegenwoordig in een sociale huurwoning, nadat hij zijn villa met zwembad in Oisterwijk, bedrijven en vrijwel al zijn bezittingen verloor. Als kind droomde hij ervan rijk te worden. Vanuit die ambitie bouwde hij naast zijn studie verschillende ondernemingen op, waaronder een textieldrukkerij, detacheringsbureau, marketingbureau en advocatenkantoor. Rond zijn dertigste verdiende hij ongeveer 350.000 euro per jaar en kocht hij de villa waar hij met zijn gezin woonde.

Zijn financiële ondergang was volgens Peter het gevolg van meerdere gebeurtenissen. Zijn toenmalige vrouw Liset werd ernstig ziek door bekkeninstabiliteit, waardoor hun gezamenlijke advocatenkantoor en haar praktijk moesten stoppen. De villa stond na de huizencrisis ongeveer vier ton onder water, terwijl de hypotheek ruim 4.700 euro per maand bedroeg en het verwarmde zwembad de energiekosten sterk opdreef. Peter droeg bovendien grotendeels alleen de zorg voor de kinderen en het huishouden. Daardoor kon hij minder aandacht aan zijn bedrijven besteden en kreeg hij zelf stressklachten en migraine. Zijn huwelijk liep uiteindelijk stuk, waarna hij de hoge woonlasten alleen moest dragen.

Een burn-out, verwaarlozing van zijn bedrijven en een zeer pijnlijke confrontatie met zijn vader tijdens zijn vijftigste verjaardag brachten hem op een dieptepunt. Na vijf weken in een kliniek vond hij bij thuiskomst een stapel deurwaardersbrieven. De villa werd gedwongen verkocht en Peter kreeg met urgentie een sociale huurwoning. Hij hield meer dan een miljoen euro schuld over. Omdat er nog twee bv’s op zijn naam stonden, kon hij aanvankelijk niet tot de schuldsanering worden toegelaten: de bv’s konden pas worden opgeheven als hij schuldenvrij was. Die situatie duurde anderhalf jaar.

Peter leefde vervolgens van een bijstandsuitkering, maakte gebruik van de Voedselbank en verkocht veel van zijn meubels. Uit schaamte haalde hij zijn voedselpakket liever buiten zijn woonplaats op en droeg hij een mondkapje om niet herkend te worden. Zijn kinderen, die de helft van de tijd bij hem woonden, pasten zich volgens hem zonder veel problemen aan de nieuwe situatie aan.

Inmiddels is Peter ongeveer vier jaar schuldenvrij. Hij werkt drie dagen per week als beleidsmedewerker bij een gemeente en helpt daar mensen met schulden. Ook werd hij vrijwilliger bij Humanitas. Zijn eigen ervaringen hebben hem ervan overtuigd dat hulpverlening voor mensen met problematische schulden vaak moeilijk toegankelijk is. Hij wil het taboe op geldproblemen verkleinen en laat met zijn verhaal zien dat herstel ook na een schuld van meer dan een miljoen euro mogelijk is.

Peter zegt dat status en geld hem niet langer gelukkig maken. Hij voelt zich in zijn huidige woning rijker door zijn kinderen, vrienden en betekenisvol werk dan vroeger in zijn villa. Over zijn ervaringen schreef hij het boek *Van miljoen op de bank naar voedselbank*; een deel van de opbrengst gaat naar de Voedselbank. Daarnaast geeft hij lezingen en werkt hij aan een theatershow.