Nina is mantelzorger voor haar zoon met psychoses en een drugsverslaving: 'Ik ben hulpverlener en dagbesteding'

In dit artikel:

Nina vertelt hoe haar zoon Jorrit al op jonge leeftijd de diagnoses autisme en ADHD kreeg. Hij presteerde goed op testen, maar liep vast op het vwo en moest naar de havo. Jorrit verzette zich tegen de labels en medicatie. Om school vol te houden, begon hij op zijn zeventiende speed te gebruiken. Toen zijn hartslag gevaarlijk hoog werd, belandde hij in het ziekenhuis.

Op 21-jarige leeftijd lukte het Jorrit via een omweg om aan de universiteit te studeren. Het niveau en tempo bleken echter te hoog, waarna hij opnieuw drugs ging gebruiken. Rond dezelfde tijd overleed Nina’s vader, wat zijn toestand verder verslechterde. Jorrit raakte psychotisch, trok zich terug en liep later ’s nachts schreeuwend over straat. Hij werd meegenomen, tijdelijk wilsonbekwaam verklaard en meerdere keren opgenomen, soms gedwongen.

Thuis vertoont hij volgens Nina gevaarlijk gedrag. Zo viel hij zijn vader aan met een schaar en sloeg hij diens bril van zijn gezicht. Bij een andere opname trof een arts hem met een keukenmes in bed aan. De situatie heeft ook grote gevolgen voor zijn broer Job en zus Lisa, die boos is en het huis zo veel mogelijk ontvlucht.

Nina voelt zich meer hulpverlener dan moeder. Ze begeleidt Jorrit, kookt en gamet met hem, maar staat daardoor voortdurend onder druk. Ze gaat naar een psycholoog en werkt halve dagen, mede op aandringen van haar werkgever. Hoewel Jorrit inmiddels een bewindvoerder en mentor heeft, blijft passende hulp uit. Na een recent delirium door alcohol weet Nina niet hoe de toekomst eruitziet; haar zoon is volgens haar te complex voor de beschikbare zorg.