Natasja kreeg een manie door slaaptekort: 'Van de ene op de andere dag werd ik  knettergek'

In dit artikel:

Natasja beschrijft in haar boek *Toen mama verdween* hoe maandenlang slaaptekort haar leven ontwrichtten en uiteindelijk leidden tot een zware manie en psychose. Voor die tijd was ze een gewone moeder van twee jonge dochters. Ze had haar bruidsmodezaak verkocht om voor haar gezin te zorgen en leidde naar eigen zeggen een gelukkig en comfortabel leven.

De problemen begonnen toen een van haar dochters door nachtmerries nauwelijks sliep. Natasja voelde zich verantwoordelijk voor het oplossen daarvan en raakte steeds verder uitgeput. In een periode van ongeveer een jaar sliep ze vier maanden vrijwel niet. Ondanks haar verslechterende toestand vroeg ze pas laat hulp. Slaappillen hielpen niet; na een behandeling via de GGD begon ze zelfs te hallucineren. Uiteindelijk liet ze zich opnemen in een rustoord, terwijl haar man Mike het huis verkocht en met de kinderen bij Natasja’s ouders ging wonen. Daar sliep hun dochter weer goed, waardoor een belangrijke bron van stress wegviel.

Toen Natasja dankzij medicatie weer wat meer energie kreeg, leek het aanvankelijk beter te gaan. In werkelijkheid had het slaaptekort een manie uitgelokt: een ernstige stemmingsstoornis waarbij iemand extreem energiek en opgewekt wordt, impulsief handelt en het contact met de realiteit kan verliezen. Natasja rookte en at extreem veel, plaatste tientallen berichten per dag op Instagram, had een sterk verhoogd libido en maakte grootse plannen, zoals investeren in een weeshuis en een wereldreis. Ook haar kinderen raakten naar de achtergrond.

Haar gedrag werd steeds onvoorspelbaarder. Ze zag zichzelf als beroemdheid, de zus van Whitney Houston of zelfs als God, en liep onder meer verkleed en met rozen rond op een begraafplaats. Tijdens een hotelverblijf, dat Mike bewust had geregeld zodat de GGD haar kon observeren, werd duidelijk dat ze acuut moest worden opgenomen. Ze werd per ambulance naar een psychiatrische afdeling gebracht en belandde in een isoleercel en later op de psychiatrische intensive care. Pas na enkele weken begon ze te beseffen waar ze was en wat er met haar was gebeurd.

Na vier weken verliet Natasja de kliniek, maar haar herstel duurde nog ongeveer anderhalf jaar. Ze kampte met uitputting, angst, paniekaanvallen, schaamte en schuldgevoel tegenover haar kinderen. Met steun van Mike en haar hulpverleners krabbelde ze langzaam op. De geboorte van hun zoon vormde een belangrijk omslagpunt. Met toestemming en begeleiding van de GGD raakte ze opnieuw zwanger; daarna besloot ze haar ervaringen op papier te zetten om anderen te waarschuwen en het taboe rond manieën en psychische aandoeningen te doorbreken.

Natasja is nog altijd bang voor een terugval, omdat slaapgebrek en stress een nieuwe manie kunnen uitlokken. Daarom bewaakt ze haar nachtrust strikt. Ze benadrukt dat een manie iedereen kan overkomen en dat tijdig hulp zoeken essentieel is: onbehandeld kan de aandoening levensgevaarlijk worden.