Na 3 jaar revalideren zwom Winnifred het Engelse Kanaal over

In dit artikel:

Winnifred liep in 2021 twee zware hersenschuddingen op. Eerst viel ze tijdens het schaatsen op haar achterhoofd, drie maanden later werd ze op de fiets aangereden door een auto. Daarna kreeg ze steeds ernstigere klachten: afasie, geheugenproblemen, tinnitus, angst en moeite om emoties te reguleren. Ze kon soms zelfs eenvoudige Nederlandse en Engelse woorden niet meer vinden en had het gevoel nog maar op een fractie van haar cognitieve vermogen te functioneren. Het isolement was volgens haar het zwaarst: haar omgeving probeerde te helpen, maar ze kon nauwelijks contact maken.

Na een jaar verwees haar huisarts haar naar een revalidatiecentrum, waar vooral acceptatie van de klachten centraal stond. Dat ze mogelijk niet meer beter zou worden, maakte Winnifred woedend. Samen met haar partner Pim verdiepte ze zich daarom in onderzoeken en experimentele behandelingen en stelde ze zelf een revalidatietraject samen. De vooruitgang kwam langzaam, maar kleine verbeteringen, zoals tien minuten zonder hoofdpijn, gaven haar hoop. Ze bouwde haar werk geleidelijk op en besloot haar leven niet langer uit te stellen.

Op oudejaarsavond 2022 werd ze onverwacht gebeld door Kanaalzwemcoach Richard Broer, die vroeg of ze het Engelse Kanaal wilde overzwemmen. Hoewel ze nooit meer dan drie kilometer had gezwommen, zag ze de uitdaging als een kans om zichzelf opnieuw te leren kennen. Ze hield het plan aanvankelijk geheim en testte eerst of langeafstandszwemmen bij haar paste. Negen maanden later deed ze mee aan een lange tocht in het IJmeer.

Naast haar fulltimebaan trainde Winnifred zeven tot tien uur per week, soms zes uur achter elkaar. Ze oefende bewust onder zware omstandigheden, zoals kou, duisternis, honger en harde wind. Ook leerde ze omgaan met de innerlijke stem die haar aanspoorde te stoppen. Die noemde ze ‘Negative Nancy’ en benaderde ze niet als een vijand, maar als een beschermend mechanisme waarnaar ze niet altijd hoefde te luisteren.

Op 25 augustus 2025 begon ze midden in de nacht aan de oversteek van Engeland naar Frankrijk. De eerste zes uur waren donker, koud en misselijkmakend; ze moest zelfs overgeven. Toch besloot ze voor het ochtendlicht niet uit het water te gaan. Tijdens de tocht kreeg ze onder meer een kwal in haar badpak, maar ook dat bracht haar niet van haar doel af. Na uren zwemmen ervoer ze een sterk gevoel van verbondenheid met de wereld om haar heen. Dat gaf haar rust en het vertrouwen dat haar lichaam sterker was dan ze dacht.

Na 17,5 uur zwemmen bereikte ze de Franse kust. De opluchting was groot, maar de prestatie betekende voor Winnifred meer dan het volbrengen van een extreme zwemtocht. Ze wilde bewijzen dat ze sterker kon terugkomen dan vóór haar ziekte en zag het bereiken van de kust als bevestiging dat haar herstel wél mogelijk was. Haar belangrijkste les is dat vooruitgang stap voor stap ontstaat en dat succes ook betekent dat je jezelf de ruimte geeft om iets te proberen, ongeacht de uitkomst.