Merel: 'Ik ga werken om niet bij het kerstdiner te hoeven zijn'

In dit artikel:

Merel, een verpleegkundige van begin de dertig, vermijdt al enkele jaren het familiekoken en -drama met kerstdiners door zichzelf beschikbaar te melden voor diensten in het ziekenhuis. Waar haar moeder kerst als heilig ziet en de familie al maanden van tevoren plannen maakt en meningen uitwisselt, ervaart Merel die dagen juist als stressvol: grote bijeenkomsten met achttien mensen, herhaalde verwijten over haar privéleven en oude ruzies die telkens weer oplaaien. Twee jaar geleden leidde zo’n kerstdiner tot een ruzie die haar dagen van herstel kostte; sindsdien besloot ze het anders aan te pakken.

Vorig jaar vroeg ze actief om kerstdiensten en verzon een geloofwaardige reden voor thuis — bezuinigingen en personeelstekort waardoor weigeren gevolgen zou hebben voor haar contract — omdat ze niet kon uitleggen dat ze het familieritueel wilde ontlopen. Werken tijdens de feestdagen bleek een verademing: op de afdeling heerst rust en collegialiteit, geen lange, pijnlijke discussies. Het voelde bijna als een mini-vakantie waarin zij zelf de regie had. Haar collega’s vinden het dapper; sommigen zouden hetzelfde willen, maar durven niet. Merel houdt het besluit en de werkelijke motivatie voor zichzelf en een paar collega’s, uit angst dat haar moeder haar keuze niet zou begrijpen.

Ze erkent schuldgevoelens, maar weegt die af tegen het behoud van haar mentale gezondheid en de echte opluchting die de ziekenhuisdiensten haar geven. Vooralsnog blijft ze het jaar na jaar doen — en rechtvaardigt het als “een leugentje per jaar” dat haar een rustige en aangenamere kerst oplevert. Om privacyredenen zijn namen in het originele verhaal gewijzigd.