Mariette won de Strong Women Award - Role Model
In dit artikel:
Toen Vriendin het gezin bezoekt, ontvangt de 70-jarige Marjo hen in haar huis; haar dochter Mariette (winnaar van de Strong Women Award – Role Model) is speciaal uit Nederland naar haar moeder gekomen. Het gesprek onthult hoe Mariette, ondanks een fragiele start met vroeggeboorte en terugkerende darmproblemen, uitgroeide tot drijfveer achter een kindertehuis en twee scholen in Ghana.
Als jong meisje wilde Mariette altijd met kinderen werken. Na een periode als au pair in Ierland raakte ze via vrijwilligerswerk bij een kindercentrum in Ghana betrokken. Wat aanvankelijk als een korte ervaring bedoeld was, werd ingrijpend: ze voelde zich verantwoordelijk voor de kinderen, bleef langer, en kreeg op haar negentiende leiding over een afdeling met veertig baby’s — kinderen die vaak waren achtergelaten of verstoten. In Ghana ontmoette ze ook Moses, aanvankelijk een collega-jeugddominee; vriendschap groeide uit tot liefde en later huwelijk. Dankzij vasthoudendheid van henzelf en steun van moeder Marjo konden zij hun eigen kleinschalige tehuis beginnen, Hanukkah (dat toewijding betekent). Marjo richtte in Nederland een stichting op, organiseerde fondsenwerving en zegde uiteindelijk haar baan op om het project te steunen; een goede daad die zelfs leidde tot hulp van de zangeres Mary Borsato, die de trouwjurk schonk.
Het initiatief bleef niet bij een opvanghuis. In de loop van ruim twintig jaar bouwden Mariette en Moses een organisatie met een residentieel tehuis voor 43 kinderen, een basisschool en een middelbare school die samen ruim driehonderd leerlingen trekken. Het vaste team werkt al twee decennia samen; veel kinderen in het tehuis voelen voor hen als één groot gezin. Persoonlijk kregen Mariette en Moses drie eigen kinderen (Sam, Noah en Sarah) en adopteerden zij een volwassen dochter, Afia.
De ervaring heeft Mariette gevormd: ze leerde omgaan met verlies, ziekte en culturele verschillen in levensbeschouwing rondom de dood. De wederkerige liefde — het geven aan en ontvangen van genegenheid van de kinderen — noemt ze cruciaal voor haar uithoudingsvermogen en motivatie om zelf een alternatieve visie op opvang en onderwijs op te bouwen.
In 2022 sloeg het noodlot toe: na klachten van benauwdheid bleek uit een scan dat ze vijf longembolieën had. Artsen in Ghana raadden haar af terug te keren naar het platteland waar het tehuis staat; de dichtstbijzijnde gespecialiseerde zorg ligt ver weg. Na overleg besloot ze naar Nederland te verhuizen om haar gezondheid te laten herstellen en zodat haar (stief‑)kinderen hier naar school konden. Die keuze is moeilijk geweest: Moses bleef in Ghana en de fysieke scheiding van de kinderen en de projecten weegt zwaar, vooral voor hun jongste. Mariette onderhoudt echter nauw contact, zamelt geld in voor het tehuis en hoopt op langere termijn weer terug te kunnen keren — haar “hart ligt daar”.
Belangrijk in dit verhaal is de rol van familie en diaspora‑steun: Marjo’s persoonlijke inzet, fondsenwerving en logistieke hulp maakten de oprichting en verdere ontwikkeling van de voorzieningen mogelijk. Mariette benadrukt ook het verschil in gezondheidszorg tussen Nederland en Ghana, en ziet het als een motivatie om anderen te helpen: in Ghana sterven meer mensen door minder toegankelijke zorg, waardoor hulp van buiten en duurzame lokale voorzieningen extra waarde krijgen.
Kortom: het portret toont een vrouw die van een kwetsbare start een leven heeft gemaakt dat veel kinderen structureel lichaams‑ en emotionele zorg biedt, gesteund door familie en lokale partners. Haar gezondheid dwingt haar momenteel tot afstand, maar de organisatie en haar idealen blijven voortbestaan, met zicht op hervatten van direct werk zodra dat verantwoord mogelijk is.