Manon is lifeguard bij de Reddingsbrigade en redt mensen uit zee: 'Mensen onderschatten de gevaren van de Noordzee'

In dit artikel:

De 25-jarige Manon is al haar hele leven verbonden aan de Reddingsbrigade in Wijk aan Zee. Haar ouders waren er vrijwilliger en namen haar als kind al mee naar de post. Inmiddels heeft ze zestien zwemdiploma’s, helpt ze bij lifeguardopleidingen en reddingszwemlessen en geeft ze voorlichting over de gevaren van de zee.

Op rustige dagen, zoals wanneer het nog geen 20 graden is, trainen vrijwilligers en volgen ze bijscholing. Dat is belangrijk, omdat hun werk uiteenloopt van eerste hulp en het zoeken naar vermiste kinderen tot reddingen in zee. Ook mensen die op het strand onwel worden, kunnen hulp nodig hebben omdat een ambulance niet altijd snel bij hen kan komen. Manon maakte eens acht geslaagde reddingen op één dag mee. Later bleek dat een negende slachtoffer was overleden, een contrast dat volgens haar laat zien dat vooral mislukte reddingen nieuws halen.

Een van de grootste gevaren aan de Noordzeekust zijn muien: sterke stromingen die zwemmers van de kust af trekken. Daartegenin zwemmen heeft geen zin; zwemmers moeten juist zijwaarts uit de stroming komen. De brigade zet gevaarlijke zones af, maar strandgangers negeren waarschuwingen soms. Manon benadrukt daarom dat toezicht essentieel is, ook voor goede zwemmers. Wie uit zee wordt gered, wordt uit voorzorg door een ambulance gecontroleerd vanwege het risico op ernstige longproblemen die later kunnen optreden.

Reddingswerk kan ook emotioneel zwaar zijn. Na incidenten praat het team na, zeker als iemand het niet heeft overleefd. Manon kan de meeste gebeurtenissen goed loslaten, maar kent ook haar grenzen en schakelt bij ernstig letsel hulp van meer ervaren vrijwilligers in. Een goede afloop geeft haar juist veel voldoening, ook als ze later niet hoort hoe het slachtoffer eraan toe is.

Veel meldingen gaan niet over drenkelingen, maar over kinderen die op het drukke strand hun ouders kwijtraken. Ouders kunnen helpen door vooraf een foto te maken en een polsbandje met hun telefoonnummer te gebruiken. Manons belangrijkste advies is om kinderen voortdurend in de gaten te houden wanneer ze in of bij het water spelen. Extra zwemtraining en cursussen over muien kunnen kinderen bovendien leren hoe ze met de zee moeten omgaan.

De Reddingsbrigade richt zich vooral op preventie en uitleg, niet op handhaving. Vrijwilligers leggen onder meer vlaggen, onweer en andere waarschuwingen uit. Manon ziet de brigade als een hechte gemeenschap van familie en vrienden, maar merkt dat haar werk haar ook buiten dienst alert houdt. Zelfs op vakantie let ze automatisch op kinderen en zwemmers die mogelijk in de problemen komen. Een drukke zomerdag blijft onvoorspelbaar, en juist dat maakt het lifeguardwerk voor haar aantrekkelijk.