Makelaar Mandy: 'Voelen, maar nergens aan vastzitten. Waarom kies ik daarvoor?'

In dit artikel:

Donderdag 29 januari zit ik met mijn moeder, haar partner Vik en een hulpverlener rond een lage tafel in een rustige therapiekamer — het ruikt naar groene thee en ylangylang, er hangt een Newtonpendel op het bureau en de therapeut straalt geen autoriteit uit, alleen gerichte aandacht. Mijn moeder vertelt beheerst over haar nieuwe eetgewoonten: niet om af te vallen, zegt ze, maar om “geen rommel” meer binnen te krijgen. Achter die woorden schuilt echter een grote angst voor de dood; ze is bang ziek te worden en wil weer vreugde in het leven voelen, nu ze opnieuw samen is met Vik en zich sterker voelt na eerdere verliezen in de familie.

Het gesprek onthult een geschiedenis: vroeger trouwde mijn moeder met de verloofde van haar overleden zusje, maar Vik was haar echte liefde. Dat persoonlijke verleden kleurt de huidige dynamiek: Vik is bang haar te verliezen doordat haar eetpatroon te rigide is en mist het gewone samen eten. Hij dringt zacht aan op meer flexibiliteit en op kleine stappen terug naar gezamenlijke maaltijden; mijn moeder reageert emotioneel, maar is bereid.

De therapeut luistert veel en stelt - zacht en precies - vragen over wat eten voor haar betekent en wanneer het probleem begon. Er komt geen snelle oplossing; de lijn is duidelijk: korte termijn-oplossingen helpen niet structureel. Toch wordt er een plan afgesproken: mijn moeder moet reflecteren op het waarom en het hoe, dagelijks één voedingsproduct toevoegen (bijvoorbeeld een gebakken eitje of een lepel aardappelpuree), en open praten met Vik. We zien elkaar over vier weken weer.

Het bezoek raakt mij ook persoonlijk. Terwijl mijn moeder spreekt herken ik mezelf in een andere vorm van afremmen: ik doseer emoties streng, houd relaties vaag en kies voor grote, ongebonden gebaren. De sessie zet me aan het denken over mijn omgang met Tijn en of ook ik baat zou hebben bij hulp. Buiten ademt mijn moeder opgelucht maar moe; ik ben blij dat ze aan de slag gaat, maar onzeker over mijn eigen keuzes.

Dit stuk is geschreven door Saskia (37), freelance retailcoach en goede vriendin van Mandy; haar wekelijkse columns zijn te volgen op Vriendin.nl.