Makelaar Mandy: 'Mijn telefoon trilt in mijn tas. Het is Rens.'

In dit artikel:

Maandag 30 maart: de vertelster begint de week met een gevoel van onrust. Afgelopen weekend kreeg ze opeens een paniekerige telefoontje van vriendin Judith; de vertelster haalde haar baby Fien uit het wipstoeltje en belandde even later met het meisje op haar arm in Judiths woonkamer. Later blijkt dat Judiths zoontje Robin (acht) in een ernstige vechtpartij op school betrokken was — geen klein duwtje maar écht geslagen worden — wat veel zorgen en nabesprekingen met de mentor opleverde.

Op kantoor ligt de stemming ook niet lekker. Een nieuwe collega, die ze spottend omschrijft als “mevrouw met afhangende jas en hakken”, gedraagt zich alsof zij de baas is; een andere collega, Maureen, doorziet de vermoeidheid van de vertelster en maakt een opmerking die begrip toont. De werkdag sleept door en de sfeer benauwt haar.

Een eenvoudige afspraak om een sleutel te overhandigen brengt echter iets onverwachts: aan de straat ziet ze een klein hoekpandje met een etalageruit. Het is niet indrukwekkend, maar de ruimte grijpt haar hart — ze blijft ineens stilstaan, nieuwsgierig én bang voor wat zo’n nieuwe stap zou betekenen. Een whatsapp van Rens, die haar aanspoort dat ze “er klaar voor is”, doet haar glimlachen en zet haar gedachtegang in beweging. Ze voelt zich verdeeld: half bij de zorgen om Robin en Judith, half bij het toekomstbeeld rond dat pandje.

De column eindigt met dat knagende besef dat het leven geen keurig rijtje problemen in oplopende volgorde biedt; zorgen, kansen en alledaagse beslommeringen komen door elkaar heen. Er volgt een korte promotie voor een andere rubriek over Saskia.