Maartje: 'Ik vernoemde mijn kind, maar nu heb ik spijt'

In dit artikel:

Toen Maartje twintig weken zwanger was, kregen zij en haar partner Joost te horen dat ze een jongen verwachtten. Diezelfde dag vertelde Maartje haar vader dat hij opa zou worden. Hij leed inmiddels aan uitgezaaide alvleesklierkanker en zou zijn kleinzoon waarschijnlijk niet meer ontmoeten. Omdat haar vader Henk veel voor haar betekende, besloten Maartje en Joost hun zoon naar hem te vernoemen, in plaats van de naam Finn die ze eerst hadden gekozen.

Henk was zichtbaar ontroerd en sprak in de laatste weken van zijn leven vaak over zijn toekomstige kleinzoon. Vier weken nadat hij van de vernoeming hoorde, overleed hij. Drie maanden later werd Henk geboren; volgens Maartje leek hij sterk op zijn opa. De naam werd zo een belangrijk eerbetoon en bood de familie troost.

Na de geboorte kreeg Maartje echter veel negatieve reacties. Mensen noemden de naam ouderwets, boers of vreemd. Naarmate haar verdriet minder overheersend werd, begon zij de naam zelf ook meer als die van een oude man te ervaren. Ze vroeg zich af of Finn als eerste naam, met Henk als tweede naam, een betere keuze was geweest.

Toch wil en kan Maartje de naam niet veranderen. Dat zou voor haar voelen als het verbreken van de belofte aan haar vader en haar moeder verdriet doen. Joost heeft geen spijt en vindt dat reacties op een naam nooit helemaal te voorkomen zijn. Maartje denkt dat haar vader ook zonder de naam in haar zoon voortleeft: in zijn uiterlijk, in de verhalen die ze over hem vertelt en in de herinneringen die de familie bewaart. Wel verwacht ze altijd een klein beetje spijt te blijven voelen.