Lilian: 'Ik heb mijn eigen zoon aangegeven bij de politie'
In dit artikel:
Lilian vertelt hoe het leven van haar gezin werd bepaald door de ontwikkelings- en gedragsproblemen van haar zoon Joris — van een aanhankelijk en vrolijk jongetje tot een puber die zich verloor in drugs en de criminaliteit. Al op de basisschool veranderde zijn gedrag: overprikkelbaarheid en impulsiviteit leidden tot de diagnose ADHD in groep 6. Met medicatie herstelde hij lang zijn vrolijke zelf, maar vanaf zijn vijftiende stopte hij met slikken en zocht hij een uitweg in blowen. Waar Lilian het aanvankelijk zag als pubergedrag, werd het later een vlucht uit eenzaamheid en het gevoel niet begrepen te worden.
Toen Joris zestien werd, raakte hij bevriend met jongeren uit problematische thuissituaties. Zijn middelengebruik escaleerde en hij begon soms te dealen om zijn wiet te bekostigen. Ouders probeerden alles: grenzen stellen, positief stimuleren, huisarrest, samen dingen ondernemen — zonder succes. Die jaren waren voor het hele gezin onleefbaar: schaamte, slapeloze nachten, ruzies, wanhoop en het gevoel de eigen opvoeding te hebben gefaald. Jurre, de vader, trok zich soms terug in werk; Lilian bleef gefocust op Joris en de constante angst om hem te verliezen.
De situatie escaleerde toen een plan om geld terug te halen bij een rivaliserende groep misging. Tijdens een confrontatie trok een vriend van Joris onverwacht een vuurwapen; Joris raakte verwikkeld en werd later door de groep als verrader aangemerkt toen één van hen werd opgepakt. Bang voor wraak en juridische gevolgen besloten Lilian en Jurre, na veel innerlijk conflict, Joris op eigen initiatief bij de politie aan te geven — een keuze die Lilian nog vaak als verraad voelt, maar die ze achteraf als noodzakelijk beoordeelt om hem uit het circuit te halen.
De politie greep in: Joris werd ondervraagd, kreeg een taakstraf en een strafblad. Hoewel de straf relatief beperkt was en zijn verleden hem deels redde, betekent dat strafblad dat bepaalde carrièremogelijkheden straks lastig kunnen worden. Het gezin liet hem enige tijd niet de deur uit en nam veiligheidsmaatregelen. Langzaam veranderde Joris’ leven: hij is inmiddels 21, volgt een opleiding, gebruikt weer medicatie, is gestopt met blowen en heeft een stabiele relatie. De relatie tussen ouders en zoon draagt echter blijvende littekens; vertrouwen is hersteld, maar niet ongeschonden.
Lilian reflecteert op schuld, opvoedkeuzes en de complexiteit van zorgen voor een kind met gedragsproblemen in combinatie metomgevingseffecten. Haar verhaal illustreert hoe kwetsbaarheid, een gebrek aan aansluiting op school en risicovolle vriendengroepen samen kunnen leiden tot ernstige worstelingen, en hoe ouders soms moeten kiezen tussen het beschermen van hun kind en het doorbreken van destructieve patronen. Het eindresultaat toont dat herstel mogelijk is, maar ook dat de gevolgen — emotioneel en juridisch — lang kunnen doorwerken.