Liefde is (weer) niet blind en zo erg is single zijn nou ook weer niet

In dit artikel:

De Nederlandse editie van Netflix’ realityprogramma Love is Blind blijkt volgens de auteur tegelijk intrigerend en pijnlijk om naar te kijken. Hoewel deelnemers zeggen op zoek te zijn naar liefde, lijken aandacht en zichtbaarheid voor sommigen minstens zo belangrijk. Dat past in een patroon dat na meer dan twintig internationale seizoenen zichtbaar is: hoe populairder het programma wordt, hoe minder spontaan en “reality” het aanvoelt.

De eerste Nederlandse reeks leverde veelbesproken momenten op, zoals Miguels aanzoek na de podfase, Juriaans uitgesproken voorkeur, Jaslynns lege telefoonbatterij, Gino’s plotselinge desinteresse en het gedrag van Marc Vincent, die als een wandelende rode vlag wordt neergezet. Uiteindelijk bereikten slechts twee koppels het altaar en zei maar één stel daadwerkelijk ja.

De auteur ziet naast alle drama een terugkerend idee bij de deelnemers: single zijn wordt behandeld als een persoonlijk tekort. Een partner hebben geldt bijna als bewijs dat je geslaagd of waardevol bent, terwijl alleen zijn wordt omschreven als treurig of confronterend. Daar zet de auteur vraagtekens bij. Volgens die visie is een relatie geen eindstation en biedt een huwelijk geen garantie op geluk. Wie uit wanhoop of angst een relatie aangaat, kan juist die gevoelens meenemen en de relatie onder druk zetten. Eerst onderzoeken wat je mist en leren dat zelf te bieden, is volgens de auteur gezonder dan een relatie als oplossing voor leegte najagen.