Letty verloor haar zoontje na 22 weken zwangerschap: 'Tijdens een dagje strand braken ineens mijn vliezen'
In dit artikel:
Bijna twee jaar geleden verloren Letty en haar partner Jim hun zoontje Jules: een stilgeboorte na gebroken vliezen op 22 weken en 5 dagen zwangerschap. De zwangerschap zelf was een onverwacht en kostbaar nieuws: Letty, die op haar 27ste ontdekte dat ze verminderde vruchtbaarheid had door eerdere groeiremmers en een verouderde eierstok/baarmoeder, had na jaren van wachten al twee kinderen gekregen (Maes en Cato) en dacht de kinderwens afgerond te hebben. Op haar 38ste bleek ze toch weer zwanger te zijn; de eerste echo’s waren hoopvol, maar de zwangerschap kende meerdere bloedingsepisodes door een niet-functionerend bloedvat in de baarmoeder.
Tijdens een korte vakantie in Zeeland brak plotseling ’s nachts haar vliezen en kreeg Letty flinke buikpijn. In het eerste ziekenhuis werd bevestigd dat de vliezen gebroken waren. Omdat de baby nog onder de levensvatbaarheidsgrens van 24 weken zat, waren de opties beperkt en ingrijpend: afwachten in de hoop dat Jules zou blijven zitten tot 24 weken, met risico op infectie en onderontwikkeling door gebrek aan vruchtwater, of de bevalling opwekken, wat vrijwel zeker het overlijden van de baby zou betekenen. Na zware overwegingen kozen Letty en Jim uit liefde voor hun zoon en uit angst voor veelvoudig lijden ervoor de bevalling op te wekken.
Op Letty’s verjaardag werd Jules ter wereld gebracht; hij woog ongeveer 500 gram en was volledig gevormd. Letty en Jim kregen de kans hem vast te houden, fotografeerden hem en lieten zijn lichaampje met de gebruikelijke watermethode verzorgen zodat ouders tijd krijgen om afscheid te nemen. Emotioneel belastend was dat het ziekenhuisprotocol voorschreef dat de baby eerst naar het mortuarium moest en later door de begrafenisondernemer zou worden opgehaald; Letty en Jim namen hem niet mee naar huis omdat ze hun andere kinderen niet te veel wilden confronteren met het verlies.
De nasleep was zwaar: Maes ontwikkelde angsten en nachtmerries en kreeg EMDR-therapie; Letty zocht ook hulp en kreeg inzicht dat rouw geen vaste einddatum heeft en dat blijdschap naast verdriet mag bestaan. Ze nam een vijf maanden durende sabbatical en begon te schrijven over het verlies (het boek De zon kwam bijna, verschenen onder een pseudoniem). Kort na Jules onderging Letty een spoedoperatie vanwege een buitenbaarmoederlijke zwangerschap waarbij één eileider verwijderd moest worden, wat betekende dat ze niet meer zwanger kon raken — een onverwacht en dubbelzinnig sluitstuk in het rouwproces.
Bijna twee jaar later leeft het gemis voort: de naam van Jules wordt genoemd, er wordt een kaars aangestoken op zijn geboortedag, en Letty voelt trots dat ze zijn moeder is ondanks de pijnlijke beslissing om hem te laten gaan. Het verhaal benadrukt de moeilijke medische en morele afwegingen rond extreem vroege zwangerschapscomplicaties en de blijvende impact op ouders en hun gezin.