Leonie: 'Mijn moeder weigert op te passen op mijn zoontje'

In dit artikel:

Leonie ging er tijdens haar zwangerschap vanzelfsprekend van uit dat haar moeder een belangrijke rol zou spelen in het leven van haar zoon Abel. Haar moeder was aanvankelijk oprecht blij met het vooruitzicht oma te worden, kocht rompertjes en sprak enthousiast over dingen die ze samen zouden doen. Na Abels geboorte bleek haar beeld van het grootmoederschap echter sterk te verschillen van dat van Leonie.

Toen Abel nog geen drie maanden oud was, vroeg Leonie haar moeder voor het eerst om een paar uur op te passen vanwege een ziekenhuisafspraak. Haar moeder had andere plannen. Ook bij latere verzoeken bleek ze vrijwel nooit beschikbaar. Ze koos dan voor activiteiten zoals schilderen, yoga, wandelen, fietstochten, tentoonstellingen of etentjes. Leonie begrijpt dat haar moeder niets verplicht is. Als weduwe heeft die na jaren van werken, opvoeden en zorgen bewust een actief en sociaal leven opgebouwd. Toch ervaart Leonie haar afwijzingen als een pijnlijke boodschap: voor hobby’s en vriendinnen maakt haar moeder wel tijd, maar voor haar kind niet.

Dat gevoel werd extra sterk toen Leonie er alleen voor stond. Haar partner Tristan werkt als vertegenwoordiger en is vaak onderweg. In een moeilijke periode, waarin Abel door een oorontsteking slecht sliep en Leonie zelf ziek en uitgeput was, belde ze haar moeder huilend op met de vraag of die een paar uur kon komen zodat ze kon rusten. Haar moeder vond het vervelend, maar hield vast aan een geplande fietstocht met vriendinnen. Voor Leonie ging het toen niet alleen om praktische hulp, maar vooral om het gevoel dat niemand vanzelfsprekend naast haar stond.

Haar schoonouders zijn wel betrokken bij Abel, maar wonen verder weg. Oppasweekenden moeten ruim van tevoren worden gepland en bieden niet de spontane steun waar Leonie naar verlangt. Omdat haar vader is overleden en haar moeder haar enige ouder is, hoopte ze na de geboorte van Abel dat hun gezin dichter bij elkaar zou komen. De teleurstelling is des te verwarrender omdat haar moeder duidelijk van Abel houdt. Tijdens maandelijkse bezoeken speelt ze uitgebreid met hem, bewaart ze zijn tekeningen, vraagt ze naar zijn ontwikkeling en noemt ze hem haar trots. Ze wil alleen geen vaste of regelmatige oppas zijn.

Leonie vergelijkt dit met de manier waarop haar moeder vroeger voor de dochters van haar oudere zus Liza zorgde. Toen die kinderen klein waren, paste haar moeder wekelijks op, hadden ze spullen bij haar thuis en gingen ze regelmatig mee op uitstapjes en logeerpartijen. Dat beeld van de betrokken oma kent Leonie uit eigen ervaring, waardoor ze zich afvraagt waarom haar moeder nu, terwijl ze met pensioen is, minder tijd vrijmaakt. Soms vreest ze zelfs dat haar moeder meer van Liza houdt dan van haar.

Een recente opmerking van haar driejarige zoon maakte het gemis opnieuw voelbaar. Nadat hij verhalen over de logeerpartijen van zijn nichtjes had gehoord, vroeg Abel of hij ook eens bij oma mocht slapen. Haar moeder lachte en zei dat hij daar nog te klein voor was. Hoewel het mogelijk luchtig bedoeld was, kwam dit bij Leonie hard aan.

Praktisch hebben Leonie en Tristan inmiddels een oplossing gevonden voor de opvang. De kern van haar verdriet is daarom niet het gebrek aan hulp, maar het ontbreken van verbondenheid en de geruststelling dat haar moeder uit zichzelf zegt dat ze er voor hen is. Ze probeert te accepteren dat haar moeder voor haar vrijheid en eigen leven kiest, maar wordt telkens opnieuw verdrietig wanneer Abel vraagt wanneer hij bij oma mag logeren.