Leo Alkemade open over schooltijd: 'Hoopte dat die jongens er niet stonden'

In dit artikel:

Leo groeide niet altijd zorgeloos op; op school wisselde zijn positie constant: de ene dag populair, de andere dag buiten de groep. Om aansluiting te krijgen en zichzelf te beschermen ontwikkelde hij een scherp gevoel voor humor en luidruchtige zelfpresentatie. Die grappen leverden hem soms aandacht op, maar ook lichamelijke reacties van klasgenoten en situaties waarin hij confrontaties liever ontliep — hij liep tijdens pauzes soms om via het viaduct langs het kanaal uit angst die jongens tegen te komen.

Hij ziet die humor achteraf vooral als een beschermingsmechanisme: een schild waarmee hij probeerde de moeilijke balans te bewaren tussen goed presteren in de klas en erbij horen in de groep. Die neiging om met snelle grapjes de ruimte in te vullen is gebleven; in nieuwe sociale situaties laat hij nog steeds graag van zich horen, al weet hij dat niet iedereen zijn humor waardeert. Wat hij lastiger vindt, is kwetsbaarheid tonen in een groep; dat gaat hem beter één-op-één af.

Thuis had hij wel steun: zijn ouders stonden altijd achter hem — zijn vader trad zelfs voor hem op school op wanneer hij geschorst werd vanwege druk gedrag. Diezelfde energie en humor die hem vroeger problemen bezorgden, gebruikt hij nu als acteur om het publiek te vermaken.