Kimberley werd op haar 36ste weduwe: 'Ik rouw om wat nooit meer zal komen'

In dit artikel:

Kimberley ontmoette de Canadees James tijdens een backpackreis door Canada, toen ze in de laatste week een excursie in een nationaal park boekte. De twee klikten direct en hielden contact nadat Kimberley naar Nederland was teruggekeerd. Een jaar lang reisde ze heen en weer tussen beide landen, waarna ze naar Canada verhuisde. Daar werkte ze als onderwijskundige aan een universiteit. Twee jaar later trouwden zij en James en kochten ze een huis.

Hoewel Kimberley zich snel thuis voelde in Canada en via haar werk, sport en hobby’s een nieuw sociaal netwerk opbouwde, bleef Nederland belangrijk. De afstand maakte het moeilijk om familiegebeurtenissen mee te maken en bij geliefden te zijn in moeilijke tijden. In 2019 kreeg James de diagnose epilepsie. Hij had meerdere keren per maand zware aanvallen, maar ook de kleinere aanvallen hadden grote gevolgen. Hij kon daardoor niet meer volledig werken, terwijl hij juist graag actief en zelfstandig bleef.

James vond veel voldoening in zijn vrijwilligerswerk voor een organisatie die straathonden opving. Een van de pleeghonden, Calli, werd na een training van negen maanden zijn hulphond. Ook de gehandicapte hond Loki bleef uiteindelijk bij het gezin. Kimberley en James verzorgden samen de dieren en beleefden daar veel plezier aan. Tegelijkertijd moest Kimberley voortdurend rekening houden met zijn gezondheid. Camperreizen en andere plannen werden aangepast als hij zich slecht voelde, en wanneer ze niet bij hem was, vreesde ze dat hij tijdens een aanval zou vallen en gewond zou raken.

In de zomer van 2024 kreeg James thuis een epileptische aanval nadat het stel was teruggekeerd van een kampeerweekend. Kimberley vond hem ’s nachts bewusteloos in de woonkamer en belde 911. Hij had geen voelbare hartslag; brandweer en ambulancepersoneel reanimeerden hem ongeveer 45 minuten. In het ziekenhuis overleed hij uiteindelijk aan de gevolgen van de aanval en een hartstilstand. Het bleef onduidelijk of de epileptische aanval de hartstilstand veroorzaakte of andersom.

Kimberley organiseerde geen traditionele kerkdienst, maar een afscheid in het hondenpark waar zij vaak kwamen. Vrienden en familie deelden herinneringen bij een boom met een gedenkplaat en aten ijs, omdat James daarvan hield. Omdat hij gul was, stemde Kimberley in met orgaandonatie. Later hoorde ze dat zijn organen meerdere levens hadden gered, wat haar troost gaf.

In de eerste rouwperiode hielpen de honden haar om dagelijks naar buiten te gaan. Haar vriendinnen maakten een rooster zodat er steeds iemand bij haar was, brachten eten en hielpen met praktische zaken. Ook haar moeder, zus, vader en diens partner kwamen vanuit Nederland naar Canada; acht weken lang sliep er iedere nacht iemand bij haar. Door het trauma had Kimberley moeite met plannen, beslissen en zelfs bepalen wat ze zou eten.

Een half jaar na James’ overlijden verhuisde ze terug naar Nederland. Canada was na twaalf jaar haar thuis geworden, maar dat thuisgevoel was onlosmakelijk met James verbonden. Ze rouwt niet alleen om haar man, maar ook om de toekomst die ze samen voor ogen hadden: een gezin en een verhuizing naar een boerderij. Toch lukt het haar geleidelijk weer om van kleine dingen te genieten. Ze kijkt minder ver vooruit, omdat ze heeft ervaren hoe plotseling het leven kan veranderen.

Kimberley praat open over haar rouw en zegt duidelijk wat ze nodig heeft. De steun van vrienden in Nederland en Canada heeft haar diep geraakt en bestaande vriendschappen versterkt. Ze onderhoudt contact met haar Canadese vriendinnen en bezoekt hen opnieuw. Ook de honden, onder wie hulphond Calli, helpen haar verder. Kleine tekens in de natuur, zoals witte veertjes, ervaart ze als troostende herinneringen aan James.