Kim gaf haar vader een wandeltocht van 200 kilometer voor Vaderdag: 'Toen we het eindpunt bereikten, kwamen de tranen'

In dit artikel:

Kim gaf haar vader Philip voor Vaderdag een bijzonder cadeau: samen wandelen over de Camino de Santiago, als invulling van een langgekoesterde wens van Philip. Hij had ooit gepland deze pelgrimstocht van ruim 2400 km samen met zijn zieke broer te lopen, maar die overleed voordat het kon beginnen. Om die droom alsnog op een passende manier te eren besloot Kim de laatste etappes voor haar vader te regelen: twee weken vrij, de laatste circa 200 kilometer van de route van Ponferrada naar Santiago de Compostela — genoeg om het traditionele Compostela-certificaat te verdienen.

Voorbereiding en vertrek
Beiden moesten wennen aan het wandelen: ze kozen samen goede schoenen, trainden in Nederland met duinwandelingen om hoogtemeters te oefenen en Kim nam de organisatorische taken op zich (ticket- en routeplanning). Ze vlogen naar Madrid en gingen met de bus naar Ponferrada, waar ze hun tocht begonnen. Omdat ze beperkt tijd hadden, hielden ze een gemiddeld dagtempo van ongeveer twintig kilometer aan met enkele rustdagen.

Praktische uitdagingen
De eerste dagen waren wennen: lopen met bepakking, het juiste rugzakgewicht en het balanceren van de lading vergden aanpassingen. Ze hadden aanvankelijk één grote en één kleine rugzak, maar wisselden spullen zodat de tas beter op de heupen van Kim kwam te rusten. Ze kozen er bewust voor hun bagage niet vooruit te laten brengen; dat gaf flexibiliteit, maar leidde ook tot zware dagen, onder meer toen ze een afslag misten en uiteindelijk veertig kilometer moesten lopen. Overnachtingen varieerden van gedeelde slaapzalen in pelgrimsherbergen tot een enkele tweepersoonskamer; de slaapzaalervaring met folieverpakte bedden en snurkende medewandelaars was minder aangenaam, waardoor ze voortaan vaker voor een privekamer kozen.

Belevenissen en verbinding
De route bleek gevarieerd: open velden, wijngaarden, kleine dorpjes en stille bossen, afgewisseld met ontmoetingen onderweg — een caravan met koffie, behulpzame herbergiers en andere pelgrims. Een bijzonder ontroerend moment vond plaats in een kleine kapel: de blinde beheerder hulde hun Credencial (pelgrimspaspoort) met de stempel door hun handen te leiden, een ervaring die later in Santiago als uitzonderlijk werd aangeduid. Tijdens de intocht in Santiago, na twee weken wandelen, braken Kim en Philip in tranen uit; ze voelden dat ze deze tocht ook voor Kim’s overleden oom en zijn vrouw hadden voltooid. De reis versterkte hun onderlinge band en gaf hen gedeelde, troostende herinneringen.

Tips en lessen
Philip en Kim benadrukken het belang van goed materiaal: goed passend schoeisel, een op maat zittende rugzak, sneldrogende kleding (die ze dagelijks uitwasten) en een lakenzak voor slaapzalen. Ze raden aan flexibel te blijven in planning en jezelf niet te overschatten — maar ook: als je gezond bent, onderneem die dromen. De Camino wordt beschreven als zowel fysieke uitdaging als spirituele ervaring, met de mogelijkheid onderweg stempels te verzamelen in de Credencial en bij aankomst de Compostela te ontvangen (de officieuze regel is dat je minstens 100 km te voet moet lopen om het certificaat te bemachtigen; zij liepen 200 km).

Slot
Wat begon als een Vaderdagverrassing groeide uit tot een betekenisvolle pelgrimstocht die rouw, herinnering en familieliefde verbond. Voor Philip betekende het vervulling van een lang gekoesterde wens; voor Kim een intensieve, dankbare ervaring en de start van meer gezamenlijke reizen met familie.