Kelly: 'Ik stuur de kinderen op kamp, want ik wil even rust'

In dit artikel:

Kelly, een alleenstaande moeder van twee pubers van twaalf en veertien, ziet op tegen de komende zomervakantie. Door extra vrije dagen rond het schooljaar zijn haar kinderen bijna acht weken thuis. Normaal verblijven ze in de zomer twee weken bij hun vader, maar de rest van de zorg komt vrijwel volledig op Kelly neer. Naast haar baan als verzorgende IG regelt ze het huishouden, school, sport en de dagelijkse begeleiding. Daardoor voelt ze zich voortdurend onder druk staan.

De puberfase maakt de vakantie extra zwaar. Haar zoon Noah trekt zich vaak terug in gamen en sociale media, terwijl haar dochter Emma sterk reageert en snel in een ruzie of drama belandt. Tijdens de vakantie hebben ze bovendien verschillende behoeften: Noah wil vooral met vrienden zijn en niets doen, terwijl Emma juist aandacht, activiteiten of rust verlangt. Kelly merkt dat ze sneller geïrriteerd raakt en minder geduld heeft.

Daarom besluit ze dit jaar twee weken anders in te vullen. Noah gaat een week op voetbalkamp en Emma een week op paardenkamp, gelijktijdig. Aanvankelijk reageren ze afhoudend, maar bij allebei ontstaat later enige interesse. Tegen haar moeder en collega’s zegt Kelly dat de kampen noodzakelijk zijn omdat ze moet werken. In werkelijkheid heeft ze juist een week vrijgenomen.

Tijdens die week gaat ze alleen naar een eenvoudig huisje op Texel. Ze wil wandelen, lezen en vooral niets hoeven: geen vragen, ruzies, kookwerk of verantwoordelijkheden. Kelly voelt zich opgebrand en hoopt met de rust haar energie en geduld terug te krijgen. Tegelijkertijd kampt ze met schuldgevoel, omdat ze haar kinderen en omgeving niet vertelt dat ze op vakantie gaat. Ze vreest kritiek en vindt het moeilijk dat ze daarmee haar eigen boodschap over eerlijkheid niet helemaal volgt.

Toch benadrukt ze dat haar kinderen niets tekortkomen: ze gaan ook nog tien dagen met haar naar Turkije en er staan andere uitstapjes gepland. Voor Kelly is de week alleen geen afwijzing van haar kinderen, maar een noodzakelijke poging om als moeder weer wat meer zichzelf te worden.