Keanu Reeves - 'Zolang ik mijn rekeningen kan blijven betalen, denk ik liever niet aan succes'

In dit artikel:

Het Spaanse filmblad Fotogramas heeft ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van The Matrix een oud interview met Keanu Reeves uit hun archief heruitgegeven: het stuk stond oorspronkelijk in nummer 1869 van juli 1999, bij de release van de film van de Wachowski-zussen die sciencefiction in de nieuwe eeuw mee definieerde.

In het interview praat Reeves uitgebreid over het maken van The Matrix, de fysieke belasting op de set en zijn persoonlijke positie als acteur. Hij beschrijft de productie als een mix van spektakel en betekenis: de film verweeft thema’s als liefde, evolutie, geloof, mythologie en autoriteit, en laat zich volgens hem niet in één zin vatten. De opnames vergden maanden intensieve training — soms stond hij uren stil met veel bewapening en kabels, of moest hij een complexe kungfu-sequentie in één take afleveren — maar de cast vond juist voldoening in die extreme inspanning: scènes werden na afloop aanstekelijk bejubeld als een adrenalinekick.

Reeves raakt ook het onderwerp letsels en pijn aan: verschillende collega’s liepen verwondingen op (hij somt heup-, enkel- en hoofdletsels bij castleden op) en hijzelf was soms zo uitgeput dat lopen moeilijk werd. Toch benadrukt hij dat hij genoot van de fysieke uitdagingen — van motoren tot hockey — en dat intensiteit en risico onderdeel van zijn werkplezier zijn. Hij noemt bovendien dat de training hem geleerd heeft beter te vallen, wat nuttig is gezien zijn reputatie met motorongelukken.

Over zijn carrière en faam houdt Reeves een nuchtere en bedachtzame toon. Hij herinnert zich zijn eerste gevoel van sterrendom bij een theaterrol op jonge leeftijd, maar stelt dat hij zich niet bijzonder beroemd voelt en dat acteren vaak onvoorspelbaar is: “een acteercarrière is net als werkloos zijn” — je krijgt maar af en toe werk. The Matrix werd door velen gezien als een heropleving van zijn status, maar Reeves benadrukt dat hij vooral goed werk wil doen. Hij legde uit dat hij Speed 2 afwees omdat andere verplichtingen — zoals touren met zijn band — en zijn gevoel hem dat deden kiezen; met de juiste mensen en slim materiaal zou hij echter best in een vervolg meewerken.

Muziek is een tweede pijler in zijn leven: zijn band Dogstar betekent veel voor hem en hij wil niet dat die passie als een grap wordt afgedaan. Hij verwacht niet te hoeven kiezen tussen acteren en muziek; live spelen houdt hem creatief opgeladen. Qua filmkeuzes verdedigt hij het werken met grote studio’s: speciale effecten en grote projecten sluiten volgens hem niet uit dat er emotie en vakmanschap in zit — acteren blijft acteren, ook als je aan kabels hangt of in hyperrealistische scènes staat.

Verder is Reeves terughoudend over privézaken: hij woont veelal verspreid over huizen en voelt nog niet het juiste moment gekomen om een gezin te stichten, al noemt hij de menselijke drang tot voortplanting begrijpelijk in tijden van onrust. Over de geruchten rondom een romance met collega Carrie-Anne Moss zegt hij dat ze gewoon vrienden zijn. Afsluitend geeft hij een luchtig antwoord op een ludieke vraag — hij zou als boek de Kama Sutra kiezen — waarmee het interview zijn speelse en soms ontwapenende toon behoudt.

Kort samengevat biedt het heruitgegeven Fotogramas-interview een beeld van Reeves toen hij middenin de opwinding rond The Matrix stond: een acteur met respect voor zowel fysieke uitdagingen als betekenisvolle verhalen, loyaal aan zijn muzikale bezieling en nuchter over de grillen van roem.