Josefien (76) hield 35 jaar lang haar grote liefde geheim: 'Ik viel eigenlijk op vrouwen'

In dit artikel:

Een Brabantse vrouw die opgroeide in de jaren vijftig trouwde op haar negentiende met Guido. Zoals in haar conservatieve omgeving vanzelfsprekend was, werd ze huisvrouw en kreeg ze drie kinderen. Haar huwelijk was stabiel en haar gezin gelukkig, maar van romantische gevoelens of sterke aantrekkingskracht was nauwelijks sprake.

Rond haar dertigste ontdekte ze onverwacht dat ze op vrouwen viel. Tijdens een volksdansles raakte ze bijzonder sterk aangetrokken tot Joke, een nieuwe dorpsgenote. Eerst hielden de twee het bij een hechte vriendschap, maar na ongeveer een jaar groeide die uit tot een intieme liefdesrelatie. Hun gevoelens brachten warmte en geluk, maar ook angst: homoseksualiteit was in hun omgeving nog een groot taboe en beiden hadden een echtgenoot en kinderen.

Omdat beide vrouwen overdag alleen thuis waren terwijl hun mannen werkten en de kinderen naar school gingen, konden ze elkaar geregeld zien zonder argwaan te wekken. Naar buiten toe presenteerden ze zich als goede vriendinnen, wat hun omgeving geloofde. Bijna 35 jaar lang leefden ze hun liefde in het geheim, naast hun huwelijken en gezinslevens. Ze waren toegewijd aan hun gezinnen en zagen in de maatschappelijke omstandigheden van die tijd geen reële mogelijkheid voor een openbare relatie.

Hun verhouding werd meerdere keren op de proef gesteld, onder meer toen Joke een jaar naar het buitenland vertrok en toen beide echtgenoten met vervroegd pensioen gingen. Daardoor konden de vrouwen elkaar niet langer thuis ontmoeten. Joke huurde daarom een atelier met een kleine woonruimte in de stad. De vrouw nam op haar 55ste rijlessen en haalde haar rijbewijs, zodat ze erheen kon rijden. In het atelier brachten ze gelukkige middagen door. Hun band draaide volgens haar niet alleen om lichamelijke liefde, maar ook om diepe verbondenheid en bewondering.

Joke overleed twaalf jaar geleden onverwacht tijdens een vakantie in Spanje, in het bijzijn van haar man, kinderen en kleinkinderen. Omdat niemand van hun relatie wist, kon de vrouw haar verdriet niet openlijk delen. Pas na Jokes begrafenis kwam de rouw volledig los. Twee jaar geleden overleed ook haar echtgenoot. Dat verlies bracht de pijn om Joke opnieuw naar boven; ze voelde zich daar schuldig over, maar ervoer het tegelijkertijd als betekenisvol dat beide vormen van verdriet samenkwamen. De namen in het verhaal zijn om privacyredenen veranderd.