Jaël woont met haar zoon en moeder in een mantelzorgwoning: 'Ik kom niet altijd aan mezelf toe, maar probeer het wel'

In dit artikel:

Drie jaar geleden kreeg de moeder van de geïnterviewde, kort na haar 65ste verjaardag, een herseninfarct. Ze hield daar afasie en een halfzijdige verlamming aan over en heeft sindsdien bij veel dagelijkse handelingen hulp nodig. Na haar revalidatie nam haar dochter haar in huis en zegde zij de kleine huurwoning van haar moeder in Amsterdam op. Inschrijving bij de dochter bleek niet mogelijk, waarna de moeder via de WMO in maart van dit jaar een mantelzorgwoning in Zoetermeer kreeg.

De woning biedt met ruim tweehonderd vierkante meter veel meer ruimte dan hun vorige huis. De dochter woont er met haar zoon en combineert de zorg met haar baan. Ze geeft haar moeder ’s ochtends diabetesmedicatie, controleert haar waarden, doet boodschappen en helpt met douchen. Dankzij een alarmknop kan haar moeder bij een val hulp inschakelen; haar dochter is binnen vijf minuten ter plaatse. Een tante ondersteunt rond de maaltijden en biedt een luisterend oor.

De mantelzorger probeert ondanks de intensieve zorg gezond te leven, mede omdat meerdere familieleden een hersenbloeding hebben gehad. Haar werkgever houdt rekening met medische afspraken, maar tijd voor zichzelf en vrijheid schieten er vaak bij in. Een korte pauze, zoals alleen een ijskoffie halen, helpt haar opladen. Vakantie, daten en een eigen toekomst staan voorlopig op een laag pitje. Toch voelt ze geen jaloezie tegenover vriendinnen met een ander leven. Ze is dankbaar dat haar moeder gelukkig is in de nieuwe woonvorm, ook al zijn de rollen tussen moeder en dochter volledig omgedraaid.