Isa (20) liep door een ski-ongeval een incomplete dwarslaesie op
In dit artikel:
Op 2 februari 2025 brak voor Isa een gewone skidag in Serfaus (Oostenrijk) abrupt af: tijdens de tweede week van een stage reed ze een heuvel in die hoger bleek dan gedacht, verloor het evenwicht en viel op haar rug. Ze droeg een helm maar geen rugbeschermer. Twee toevallige Duitse artsen waren snel ter plaatse; hulpdiensten kwamen met sneeuwscooters en een traumahelikopter haalde haar op. Isa belandde in het ziekenhuis in Innsbruck, waar direct scans volgden en ze dezelfde avond geopereerd werd.
Aanvankelijk kreeg haar familie te horen dat er sprake was van een mogelijk complete dwarslaesie; later bleek het om een incomplete dwarslaesie te gaan, wat nog kansen op herstel bood. Een tweede, ingrijpende operatie volgde enkele dagen later: de breuk in haar rug werd met schroeven gefixeerd, een ingreep die bijna negen uur duurde. Op een paar millimeter na was een complete dwarslaesie voorkomen. De diagnoses en beelden maakten voor Isa duidelijk dat haar leven fundamenteel veranderd was: waar ze voorheen school, werk en veel sport combineerde, zit ze nu in een rolstoel.
Na elf dagen in Oostenrijk werd Isa terug naar Nederland vervoerd voor revalidatie. In het revalidatiecentrum vond ze belangrijke steun en lotgenotencontact; daar leerde ze de eerste vaardigheden met een rolstoel en begon het intensieve herstelwerk: spiergroepen versterken, zelfstandigheid vergroten en omgaan met de medische gevolgen. De grootste blijvende beperkingen zijn vermoeidheid en het niet goed functioneren van blaas en darmen, iets wat ze langzaam leert beheren maar moeilijk vindt te accepteren.
Praktisch zette ze stappen: binnen enkele maanden verhuisde ze naar een aangepaste woonruimte in de tuin, rondt ze haar laatste jaar van de opleiding af (theorie-examens gehaald) en bezoekt fysiotherapie twee keer per week. Sociale activiteiten en kleine overwinningen—zoals een bezoek aan de Efteling, meedoen aan activiteiten bij vrienden en een meeloopdag bij het werk van haar vader—geven haar motivatie. Ze probeerde zitskiën twee keer, maar dat gaf niet hetzelfde gevoel als staand skiën; toch blijft de hoop bestaan dat dat ooit mogelijk wordt.
Isa is open op sociale media en zoekt lotgenoten; via die weg kwam ze in contact met Menno Streefland, die na een vergelijkbaar skiongeluk een rugbeschermer ontwikkelde waarvan een deel van de opbrengst naar onderzoek naar dwarslaesies (Wings for Life) gaat. Ze helpt bij de promotie en zegt dat een rugbeschermer mogelijk ernstige gevolgen had kunnen voorkomen.
Emotioneel wisselt het: Isa voelt zich mentaal sterker dan verwacht en weigert zich te laten beperken, maar merkt ook dat haar ouders met veel verdriet worstelen. Haar ervaring laat zien zowel de directe medische impact van een ongeluk als het lange, geleidelijke proces van revalidatie, acceptatie en het herontdekken van mogelijkheden in een nieuw lijf.